anneke verbraeken schrijft over Franstalig Afrika en andere zaken

Benin, le canard

Thu, 07 Mar 2013 11:53:50 +0100

En verder ...

Donderdag reed ik terug naar Cotonou in een heerlijke bus met airco. Vergeleken met de heenreis een hemelse reis. Toen halverwege de rit de dame naast me uitstapte, was het werkelijk goddelijk. Ik weet trouwens nu ook waarom alle dames een mooie lap meenemen op reis. Die gebruiken ze om achter te plassen. Lekker handig! Eén dame was haar lap vergeten. Die stapte uit, stroopte haar jurk op, hield het kruis van haar broekje opzij en plaste dat het een lieve lust was. Ik keek nog wat gegeneerd de andere kant op, maar mijn medepassagiers hadden het grootste plezier en riepen vrolijke dingen haar richting uit.

Ook geheel anders was het gedrag van de baas van de krant. Die had de heenweg niets van zich laten horen en iemand anders gestuurd om me op te halen. Nu bracht hij me zelf weg en belde me zelfs herhaalde malen op om te vragen waar de bus zich bevond! Er stond dan ook keurig een meneer om me op te halen in Cotonou.

Minder goed geregeld was het met het hotel. Die hadden mijn reservering niet goed genoteerd. Het hotel was vol, ik kon er niet meer bij. Dit zijn zaken waar ik slecht tegen kan, dus er stroomde al snel stoom uit mijn oren. Er werd haastig een busje geregeld om me naar Hotel du Port te brengen. Daarvan wist ik dat de wifi redelijk constant was.

Daar heb ik de afgelopen dagen zitten ploeteren aan het rapport voor de klant en voor PUM. Heb gisteren eerst het rapport naar Fred, de baas gestuurd, en naar Alberique, de hoofdredacteur. In rood alles wat met financiën te maken heeft, want ik heb nog steeds geen balans in kunnen zien …..

25 mrt. 2013 07:34

Dag 14, laatste dag

Woensdag 20 maart

Zichtbaarheid

Fred heb ik onderschat, zo merk ik. Hij verraste me vanavond met een complete persconferentie. Hij had gezelligjes TV, radio en kranten uitgenodigd. Zelfs staats TV ORTB was uitgerukt. Heel slim had hij ook de lokale vertegenwoordiger van PUM uitgenodigd, net als de vertegenwoordiger van de HAAC, de mediawaakhond in Benin. Het werd een hele officiële gelegenheid, met een ceremoniemeester en speeches van zowat bijna iedereen.

Veel dankbaarheid werd er uitgesproken, tot grote hilariteit van mijn team journalisten. Zij hadden inmiddels geleerd nooit meer de verplichte dankbetuigingen op te schrijven in hun krant. Oninteressant en overbodig, riepen ze dan ook vrolijk, toen ook de meneer van de HAAC -die ik nog nooit eerder had gezien- mij bewierookte. Van hun kant was het een knipoog naar de censuur die de HAAC indirect uitoefent. 'Ze hebben echt wat geleerd', dacht ik trots. Zelfs de jongens van de ORTB, staats -TV, dus redelijk geoutilleerd, leken wat jaloers op 'mijn' team. Of ik ook niet zoiets bij hen kon organiseren? Ik zei voorzichtig dat ik geloofde dat het ministerie van Communicatie niet onder de criteria van PUM valt. Ik beloofde wel, als ik terug mocht komen bij de Canard, dat ik voor alle geïnteresseerde journalisten in Parakou een keer een workshop zou houden. En dat werd weer hartelijk ontvangen door de meneer van de HAAC, die me direct uitnodigde de volgende morgen een kopje koffie te komen drinken. Ik schudde hem vriendelijk de hand en zei dat ik dan al in -hopelijk goed geventileerde- bus zat, op weg naar Cotonou.

Heel slim ook van Fred om de persconferentie te organiseren rondom het thema 'lesgeven'. Op die manier verdwijnt het lamplicht van het tweede deel waarvoor ik kwam, namelijk kijken of er manieren zijn om de krant wat meer profijtelijk te maken. Of te wel, zijn businessmodel onder de loep te nemen. Voor ik kwam had ik me voorgenomen dat er ten minste contact zou moeten zijn met twee veelbelovende nieuwe klanten, een contract met een radiostation en een contract met een cyber cafe. Dat is allemaal gelukt. Daar was Fred zeer content mee en was opeens 'op reis'. Fred was ook zeer content met de adviezen over meer zichtbaarheid. Dat ik daarmee ook zijn zichtbaarheid bedoelde had hij niet helemaal door. Maar dat leest hij wel in de advieslijst.

Het is me niet gelukt een vinger achter de financiën te krijgen. Ook de administratie was onzichtbaar. Een punt van zorg, zoals je dat hoort te formuleren.

21 mrt. 2013 05:52

Dag 13

Dinsdag 19 maart

Yovo Yovo, bonsoir, ça va bien? Merci! zo wordt ik iedere ochtend toegezongen door de kinderen van de mevrouw die de staat veegt. Dat betekent zoveel als Blanke, hoe gaat het? Het is de eerste regel van een kinderliedje dat iedereen in Benin kent. 25 meter van het hotel ligt een basisschool. De kinderen dragen roze overhemden, dat maakt dat ik me soms bij het Hooggerechtshof in Rwanda waan. Als gevangenen naar buiten gaan, is roze kleding verplicht. Benin kent niet de repressieve dictatuur zoals in Rwanda, al begint de president in zijn tweede termijn, ook steeds meer dictatoriale trekken te vertonen. Het hebben van macht over een langere periode deformeert het gezonde verstand. Net als de Rwandese president denkt Boni Yayi de enige te zijn die zijn land kan redden.

Vandaag viel constant de stroom uit. Parakou haalt haar electra voor het grootste deel uit het buitenland en die aanvoer is nooit zeker. Over het algemeen start er in het hotel een kleine generator, waardoor er op alle kamers nog wel een beetje stroom en internet is (ik kan altijd zien of we 'goede' stroom hebben of generatorstroom door mijn TL-buis aan te doen. Gaat-ie niet aan, dan is er generatorstroom en kan ik ook mijn airco niet aanzetten. Gistermiddag, tijdens de rust van 12.00 tot 16.00 was er helemaal geen stroom. Het werd in een mum van tijd ontzettend heet in mijn kamer. Ik kon niet anders doen dan languit op bed gaan liggen en niet bewegen. En nog stroomde het zweet in stralen van mijn lijf. Normaal gesproken werk ik door tijdens de 'rust', maar daar was nu geen sprake van. Het is begrijpelijk dat in dit droge seizoen, de meeste activiteiten worden gestaakt tussen twaalf en vier, tenzij je een airco-kantoor hebt, of een airco-auto. Overigens werken ook alle verkoopsters gewoon door, net als de taxi-motos, de Zémidjan.

's Avonds was er even stroom van de generator, totdat de band in het restaurant begon te spelen. Daar was een feestje gaande. De band had alle stroom nodig die de generator kon leveren en dus ging het nog net goed in het restaurant, maar lag het hotel in inktzwarte duisternis gedompeld. Het zijn van die momenten waarop hitte, vermoeidheid en spanning bij elkaar komen om een uiterst ontplofbaar mengsel te vormen. Ik ontplofte dus. Tot grote schrik van alle personeel, want die kennen dat fenomeen niet zo. Kritiek wordt meer bedekt gegeven. Een uur later werkte de generator weer, dan weer niet, dan weer wel. Het werd een hete nacht.

Morgen wordt de laatste dag bij Le Canard. Ze verwachten allemaal iets officieels, zo ontdekte ik gister tot mijn schrik. Een diploma, of zo iets en een officiële speech. Ik zie wel. De dingen verlopen hier toch nooit zoals gepland en het zou me niets verbazen als het beloofde feestje om zes uur vanavond helemaal niet plaatsvindt, omdat Fred, de baas, niets heeft georganiseerd.

Het verhaal over de taxi-moto's is bijna klaar. Gisteren kregen we -na wat aandringen- van een medicus de titel van het verhaal aangereikt: Het meest gevaarlijke beroep van Parakou. Overigens kende de dokter PUM, de organisatie die me uitzendt. Zo langzamerhand begin ik te denken dat PUM hier in Parakou de vierde macht is. Overal vind ik sporen en bedrijven die zijn geassisteerd.

20 mrt. 2013 07:04

Vervolg dag 12

Maandag 18 maart

Het kan niet alle dagen feest zijn, zei mijn vader altijd, die toevallig vandaag wel jarig is, en dus was het vandaag geen feest. Alberique, de hoofdredacteur die me altijd komt ophalen, kwam een half uur te laat met een wat weggetrokken gezicht. De eerste symptomen van malaria hadden zich aangediend. Maar hij had wat pillen genomen, dus zou het wel goed komen. De stemming op de redactie was ook wat mat, wellicht de gevolgen van een feestelijk weekend.

Eigenlijk zouden we vandaag en morgen het hele hoge noorden gaan bezoeken, maar omdat Fred, de eigenaar, geen geld had voor benzine en een hotelovernachting bleven we in Parakou. Op zich absoluut geen ramp, het nut van een bezoek aan drie gemeenten waar de eigenaar het goed mee kon vinden, zag ik toch al niet zo zitten, maar Fred wilde in eerste instantie cout que cout gaan.

Het verhaal over de taxi-motos begint langzaam vorm te krijgen. Een van de journalisten, Gabin, had zowaar cijfermateriaal meegenomen over het aantal ongelukken in Benin, maar ook in Parakou. Over 2010, dat wel. Over de cijfers van 2011 werd nog gebakkeleid, en de cijfers van 2012 zwierven nog in 2012. Die haal je zomaar 2013 niet binnen.

Tijdens de redactievergadering de voortgang besproken en de taken verdeeld. De hoofdredacteur en ik zouden een prof opzoeken die meer kon vertellen over de gevolgen van fijn stof en uitlaatgassen. Het hoofd van de universiteit ontving ons allervriendelijkst en wees ons allervriendelijkst door naar iemand die ons ook weer doorverwees naar iemand die ons doorverwees. God allemachtig wat een enorm complex hebben ze daar in Parakou. Uiteindelijk kwamen we bij iemand die ons verwees naar het ziekenhuis. Daar waren dienstdoende artsen die ons wel van dienst wilden zijn.

Alle dienstdoende artsen waren in vergadering of vrij. De spoedgevallen bleven onbehandeld aan het gehuil en gekerm te horen.

Omdat ik nog een afspraak had met Fred om langs een potentiële klant te gaan, keerden wij zonder informatie terug naar de krant. Het bezoek was overigens wel een succes. De prospect (zo heet een potentiële klant in jargon) woont schuin aan de overkant in een luxe kantoor. Het is dan ook een internationale NGO. Die trokken Fred zo'n beetje binnen het gebouw van enthousiasme. Ja ze hadden beslist iemand nodig voor drukwerk. Communicatie en advertenties was wellicht wat moeilijk omdat hun communicatiebudget direct naar gemeenten ging. Maar ze hadden wel een top-advies aan Fred. Hij moest zich actief opstellen als communicatie-adviseur bij de gemeenten. Dan zou hij automatisch bij de persconferenties worden uitgenodigd en zat hij ook op de eeste rij als het ging om drukwerk. En hij moest vooral regelmatig een kopje koffie komen drinken om de zaken te bespreken.

Fred verliet het pand op roze wolken. Hij zou me om 17.00 uur komen halen voor een nieuwe klant. Hij kwam niet opdagen. Alberique, de hoofdredacteur, zou me om 16.00 uur ophalen voor een contractbespreking met het radiostation. Hij kwam niet opdagen. Er zal best iets aan de hand zijn, maar meneer Bell heeft niet voor niets de telefoon uitgevonden. Maar zo gaat dat. Als mensen hier een probleem hebben, houden ze hun kaken op elkaar. Beter helemaal niets van je laten horen, dan vertellen wat het probleem is.

Datzelfde geldt voor de cijfers. Ik probeer al een paar dagen de balans van vorige jaren te krijgen, maar Fred geeft niet thuis. Vandaag zei hij dat alles bij zijn boekhouder in Cotonou was. 'Nou dan laat je hem alles maar mailen.' Dat is goed zei Fred, maar ik weet nu al dat ik kan wachten tot ik een ons weeg. Ik ga zelf wel langs zijn boekhouder in Cotonou!

Feest werd het toen opa Brice onverwacht langskwam. De chauffeur die ons in november overal naar toe bracht met een brede glimlach op zijn gezicht. hij nodigde me uit om vanavond kennis te komen maken met een deel van zijn kinderen en kleinkinderen. Dat wordt echt een feest.

19 mrt. 2013 07:09

Dag 10, 11 en 12

Maandag 18 maart

Zaterdag en zondag waren voor rust en reflectie. Daar had ik me echt op verheugd. Een dikke Duitser dreigde roet in het eten te gooien. Blij dat hij eindelijk weer eens in zijn eigen taal kon praten, ratelde hij er op los. Voornamelijk over zijn -volstrekt oninteressante- zelf. Ik moest schermen met deadlines en niet-bestaande afspraken om hem op een afstand te houden, maar het was een volhoudertje. Elke keer als ik wilde eten of een biertje wilde drinken, kwam hij enthousiast zwetend op me af gestapt.

Tijdens het eerste gesprek, tevens ook het langste, vertelde hij dat hij journalist was en dat hij iets had ontdekt. Rijk zakenmensen hadden het voor het zeggen. Goh, zei ik, sprakeloos over deze open deur.

"Had hij ook geschreven over Talon?' Over wie? 'Nou, over een van de rijkste mannen van Benin, groot geworden in katoen, en ex-grote vriend van de president. Die gevlucht was nadat hij waarschijnlijk een aanslag afgelopen november op de president had gefinancierd.' Nee, daarover had hij nog niet gehoord. Ik had de neiging hem uit te nodigen voor het Canard-klasje, maar was bang dat hij het met beide handen zou aangrijpen. Gelukkig vliegt hij vandaag terug naar Beieren.

Nog drie dagen om zaken af te ronden bij Le Canard. Voorlopig is iedereen nog enthousiast. Ik ook. Ik merk dat ik het heerlijk vind te discussiëren over wat nu een goed artikel maakt. Te praten over het vak en de grenzen er van. Te leren over de do's en dont's hier in Benin. Afwisselend is ook dat ik een tweeledige taak heb: het helpen met de financiële situatie én met de inhoud en het uiterlijk van de krant. Dat kan ook soms voor verwarrende situaties zorgen. Zo was ik met de baas bij een bedrijf dat een campagne wilde starten rondom nieuwe gasflessen. De baas wilde wel -tegen betaling- een redactioneel artikel in de krant. Ik dacht eerst 'Top', geld in de kassa. Maar in tweede instantie wist ik, nee, dat kan natuurlijk niet. Sluikreclame is een doodzonde.

Het geeft ook aan dat je de taken van commercie en inhoud gescheiden moet houden bij een medium.

17 mrt. 2013 16:17

Dag 9

Welke foto zou je hierbij kiezen? We bespreken een oud artikel dat -op zijn zachtst gezegd - wat wollig is geschreven. Het gaat over de aanstaande gemeentelijke verkiezingen en de paniek van raadsleden die beseffen dat ze in hun termijn weinig hebben uitgevoerd voor hun kiezers. Alle elementen zijn wel opgeschreven, maar zo, dat het artikel een puzzeltje is geworden. Die puzzel hebben we net opgelost en er een andere kop boven gezet: Raadsleden in paniek door verkiezingen De oorspronkelijke kop luidde: In alle gemeenten zijn de raadsleden bezig met de begroting en de nieuwe gemeenteraadsverkiezingen. Als foto hadden ze een pasfoto van de burgemeester van Parakou geplaatst. Die is voorzitter van de regio. Ze zijn gek op pasfoto's. In één krant (9 pagina's redactie, 3 pagina's advertentie), telde ik maar liefst 23 van dergelijke 'foto's'. Alle foto's worden ook op dezelfde manier genomen: de fotograaf gaat recht voor het slachtoffer staan en knipt. Ik heb het de afgelopen dagen vaak zien gebeuren. 'Waarom maak jij geen foto?' vroeg de hoofdredacteur nadat we bij het gemeentehuis waren langs geweest over belastingen en motortaxi's. 'Omdat het volstrekt oninteressant is een ambtenaar op de foto te zetten. Die is er alleen voor de informatie, niet om met zijn hoofd in het artikel te komen.' Ik zag dat het kwartje viel.

Er waren meer kwartjes gevallen zo merkte ik toen ik later een biertje zat te drinken met de hoofdredacteur en Michel, ook een journalist van de Canard. De hoofdredacteur bekende nooit iets op te schrijven tijdens een interview. Maar toen hij mij zo driftig had zien schrijven tijdens alle gesprekken, was hij het ook gaan doen. En niet meer op bij elkaar gescharrelde kleine blaadjes, nee, hij had ook een schriftje gekocht! Ik vertelde hem dat ik ook schreef als iemand weinig te vertellen had, in de hoop dat er toch wat nuttige informatie kwam. Door te schrijven geef je je gesprekspartner het idee dat hij of zij heel veel te vertellen heeft. En een schrift is handig, dan kun je geen losse blaadjes kwijtraken. Michel, onderzoeksjournalist, gong nog een stapje verder dan zijn hoofdredacteur. Hij schreef nooit wat op. Als hij het artikel ging maken, dan ging hij schrijven. En wat hij niet meer wist, ach dan was het niet belangrijk.

We bespraken ook de omstandigheden hier in Benin. Wat ze me vertelden, vond ik redelijk schokkend. Als je naar een persconferentie gaat, dan krijg je een per diem (dagvergoeding) van 10.000 CFA (20 dollar) van degene die de persconferentie geeft. Televisie en radio krijgen meer. De TV krijgt 620.000 als cameraman en journalist de persconferentie bezoeken, 600.000 CFA (1200 dollar) gaat naar het TV station, de journalisten krijgen elk de gebruikelijke 10.000 CFA. Dat geldt ook voor de staatszenders. Die krijgen consequent minder budget dan hun begroting aangeeft en moeten het gat opvullen met commerciële activiteiten. Het bijwonen van persconferenties is zo'n commerciële activiteit. En ja, iedereen die een persconferentie geeft, die betaalt. Ook de ministers.

Ze zien mijn blik. Ik moet begrijpen dat de salarissen van journalisten niet veel voorstellen, zegt Michel. Zonder die dagvergoedingen redden ze het gewoon niet. Begrijp ik nu de ruzie van een paar dagen geleden waarin gebekvecht werd over wie naar een -in mijn ogen volstrekt idiote persconferentie- zou gaan. Het ging niet om de persconferentie, het ging om de dagvergoeding.

Wat gebeurt er als je de journalisten niet betaalt? De hoofdredacteur wijst op de persconferentie die ze een paar dagen eerder gaven als anti-corruptie groep. 'Wij betalen niet, we hebben het geld niet. We bieden ze een biertje aan na afloop, ter compensatie en dat betalen we uit eigen zak. Ze weten het van te voren hoor.'

Dus, zeg ik, als je arm bent, dan kun je geen persconferentie geven en kom je niet in het nieuws? De hoofdredacteur en Michel knikken. 'Hoeveel procent van jullie krant is op die manier tot stand gekomen?' Ze kijken elkaar aan en zwijgen. 'Tachtig procent?' Nee, nee zoveel is het niet. Na wat loven en bieden komen we uit op 25 procent, maar helemaal geloven doe ik het niet. Minstens een kwart van de krant bestaat dus uit verkapte boodschappen van ministeries, gemeenten, bedrijven en andere organisaties met geld. Dat verklaart de soms onbegrijpelijke artikelen over het geven van bloed, nieuwe banken in een school en gemeentelijke beslissingen.

Maar gebeurt dat bij jullie niet? Ik leg uit dat wij geen geld krijgen als we een persconferentie bezoeken, maar dat sommige journalisten wel lekker op reis gaan op uitnodiging van bijvoorbeeld een toeristen organisatie of een automerk. De journalisten zweren dan altijd dat ze onafhankelijk zullen berichten, of helemaal niet als blijkt dat ze er niet onderuit komen om kritisch te zijn. En dan zijn er nog de etentjes, de kadootjes soms. Media hebben hun eigen regels en de journalist heeft zich er aan te houden. Maar er blijft een grijs gebied waarin de journalist zelf moet beoordelen wat kan en wat niet, wat hij meldt of niet. En dan zijn er natuurlijk nog de talloze freelance journalisten. Die kunnen doen en laten wat ze willen.

En, wat doe jij? Ik vertel ze dat ik nooit wat aanneem. Ook niet die keer toen ik in Ivoorkust, samen met 2 Afrikaanse collega's, duizend euro van een minister kreeg na afloop van een interview. Ik weigerde beleefd mee te delen. Mijn Afrikaanse collega's konden hun oren niet geloven, maar konden een brede grijns niet onderdrukken. Michel en de hoofdredacteur schudden ongelovig hun hoofd. 'De volgende keer neem je het geld maar aan, en stuur je het naar ons. Onze anti-corruptie groep kan het goed gebruiken.'

16 mrt. 2013 06:45

Dag 8

Ehh, wat doen we als een organisatie ons vraagt om naar een persconferentie te komen en betaalt voor een artikel in de krant? De journalisten van Le Canard du Nord kijken me met vragende ogen aan, de directeur schuifelt met zijn voeten. Ik heb net uitgelegd dat je je lezers ALTIJD duidelijk moet maken wat ze lezen en dat je de zaken NIET door elkaar moet halen. Dus niet je eigen opinie frommelen in een verslag. Daar houden ze namelijk van bij Le Canard. Als je een opiniestuk wil schrijven, dan zet je er opinie boven. Als je een interview hebt geschreven, dan zet je er interview boven. Dan weten je lezers namelijk precies waar ze aan toe zijn.

De vraag van een van de journalisten verrast me niet. Bedrijven, overheden en organisaties in Benin willen niet adverteren, maar gebruiken redactionele kolommen om hun eigen imago op te poetsen en producten te promoten. Veel sjieker dan een advertentie. De kranten die bijna allemaal zo arm zijn als een kerkrat, doen er aan mee. Naar de maan met de principes.

Het gaat er om dat de zaken helder zijn voor de lezer. Een advertentie is een advertentie, een redactioneel stuk is een redactioneel stuk. Overigens doen we er in Nederland natuurlijk ook aan mee, al wordt een redactie niet betaald naar een persconferentie te gaan om er vervolgens een stuk over te schrijven. Via een omweg worden er natuurlijk ook stukken geschreven die meer met PR te maken hebben, dan met eerlijke journalistiek. Dat geeft niks. Als we maar weten wat we lezen. In Nederland hebben we een tussenvorm gevonden: de advertorial. Een advertentie verzorgd door de redactie van het blad. Iedere Nederlander, nou ja, bijna iedere Nederlander weet dat een advertorial weinig te maken heeft met onafhankelijke journalistiek. Een advertorial wordt gewoon betaald door degene die door de advertorial in het zonnetje wordt gezet.

Voor le Canard du Nord kwam ik dus met deze oplossing. Op die manier kunnen ze toch wat centjes verdienen, zonder dat de krant de handen vuil maakt. Oh ja, en zet NOOIT de naam van een eigen journalist bij een advertorial ….. De hele equipe knikte braaf.

Soms moet je een beetje geluk hebben: We zijn bezig met een stuk over taxi-motos (motoren die als taxi fungeren) en de gevaren voor rijder, passagier en anderen. Rijden we langs een ambulance waar net een gewonde motorjongen naar binnen wordt gehesen. Uit journalistiek oogpunt zijn we natuurlijk net te laat: we hadden het ongeluk moeten zien gebeuren én fotograferen.

14 mrt. 2013 14:54

Dag 7

13 maart 2013

Maar liefst twee contracten in de wacht gesleept vandaag. Een over samenwerking met het lokale radiostation. En een met het cybercafé dat twee deuren verder is gevestigd! De hoofdredacteur tevreden, de directeur tevreden dus ik ook tevreden.

Wel zorgen dat de contracten ook geschreven en getekend worden, daarom sta ik er op dat alles gebeurt voordat ik vertrek. Zowel het Cyber café als de radio vinden die druk prima. Ze hebben ervaren dat Le Canard wel wil, maar niet altijd de afspraken nakomt. Het radiostation en Le Canard hebben al eens geprobeerd samen te werken, maar Le Canard liet het afweten. Vandaar dat een contract heel handig is. Beiden weten waar ze aan toe zijn. Het bezoek aan de twee bedrijven duurde alles bij elkaar nog geen 15 minuten. Lekker efficiënt.

Natuurlijk gaat niet alles van een rolletje. Het programma dat ik had opgesteld en het OK kreeg van Fred, de directeur, moet helemaal omgegooid worden. Omdat sommige afspraken niet doorgingen en anderen niet konden op de voorgestelde dag. Het betekent dat ook de nadruk veranderd: minder marketing, meer lesgeven in onderzoeksjournalistiek. De redactie vindt het niet erg, de directeur stelde het zelf voor, maar ergens gaat er bij mij wel een rood lampje branden. Er moet wel brood op de plank komen van dit financieel in zwaar weer verkerende bedrijf. Er ging nog een rood lampje branden toen de boekhouding plots niet voorhanden bleek.

Moet nu vanavond wel onverwachts mijn lesje voor morgen voorbereiden, want oorspronkelijk zouden we wat potentiële klanten gaan bezoeken. Bij de grens met Niger, dat wel.

Het meeste dat opvalt van het werken hier is de volstrekte ongestructureerdheid. Niets wordt bewaard. Er is geen databank, geen archief, er is he le maal niets! Tel daarbij op dat ze ook niet beschikken over internet, dus het journalistieke werk wordt gedaan met een zware handicap. Samen met de hoofdredacteur ben ik begonnen aan een artikel over de taxi-motoren, of liever gezegd, hun berijders. Die lopen namelijk een groot risico op een ongeluk, stoflongen, huidkanker en longkanker, onder meer door het inademen van stof en de hele tijd die zon op je bast. Ook gebruiken ze drugs om 24 uur achter elkaar te kunnen werken en zijn ze nauwelijks verzekerd. Ik stuurde hem vandaag een mail waarin ik keurig van alles had uitgewerkt en een klein dossier had aangelegd. Natuurlijk ter lering, en minder ter vermaak. Hij vond het wel mooi. Maar wat een werk zeg!

13 mrt. 2013 18:32

Dag 6

Een verrassende ontknoping van de dag. Twee van de journalisten van Le Canard blijken deel uit te maken van een groep landelijke journalisten die zich verenigd hebben om te schrijven over corruptie. De hoofdredacteur Alberique is penningmeester en Michel zelfs voorzitter. Ze hebben een persconferentie belegd om een aantal voorlopige conclusies te presenteren aan hun collega-journalisten. Ik verdenk ze er wel van gebruik te maken van mijn aanwezigheid om meer ruchtbaarheid te geven aan hun activiteiten en dat de persconferentie dus niet helemaal toevallig vandaag werd gehouden. Dat schrijven over corruptie is niet zonder risico. Michel vertelde me dat ze bedreigd werden vanwege hun onderzoek naar fraude bij de bouw van de Assemblee, de Tweede Kamer. Het is nu bijna onmogelijk om het onderzoek voort te zetten. Vandaar dat ze in hun persconferentie het publiek opriepen naar voren te komen als getuige of te komen met bewijzen. Achter de rug van de voorzitter en de penningmeester hangt hun president Boni Yayi. Net voor de persconferentie begint, halen ze hem van de muur. Ze willen niet op TV komen terwijl de president als een wakende engel boven hen hangt.

Onderzoek naar corruptie in Benin is als vissen in volgepropte visvijver. Onderwerpen te over. Op de persconferentie maken ze bekend dat er ambtenaren zijn die voor zichzelf geboorteakten opmaken en in hun dossier stoppen, voor kinderen die ze nooit kregen. Op die manier komen ze in aanmerking voor allerlei tegemoetkomingen. Zo zijn er in Benin dus meer kinderen dan er in werkelijkheid rondlopen. Maar ik kan me ook het tegendeel voorstellen: geboorten die nooit zijn aangegeven. Als er de bevolking dus geteld zou worden op basis van geboorteakten, dan zou er dus weinig van kloppen.

Zo wordt er in Parakou, de vestigingsplaats van Le Canard, fiks gesjoemeld met grond. Er blijken kinderen van 13, 14 jaar te zijn die grote lappen grond bezitten. Helemaal duidelijk is het me niet, ik zal er vandaag eens een onderzoekje op los laten door Michel te bevragen. Het baart me zorgen dat de beschuldigingen niet concreet zijn gemaakt en dat het onderzoek pas een week geleden is gestart.

De beschuldiging gemeentelijke betalers extra geld vragen als ze leveranciers komen betalen, is meer concreet. Het gaat om De kassiers vragen 20 tot 40 procent van de te ontvangen som. Handje contantje, vaak met medeweten van hun chef, die natuurlijk ook zijn deel krijgt. Wie niet betaalt, komt onder aan de stapel te betalen rekeningen. De beschuldigingen richten zich met name op één persoon van wie -volgens de groep journalisten- onomstotelijk vaststaat dat hij de mensen chanteert. Die bewijzen worden overhandigd aan justitie.

13 mrt. 2013 07:01

Dag 5

Maandag 11 maart 2013

Zes! journalisten zitten op de redactie van Le Canard keurig achter een tafel. Verwachtingsvol Bic en papier voor zich. Eén meer dan ik had gedacht. Vervolgens staan ze allemaal op en wandelen weg. Ik moet er wel om lachen. De Grote Adviseur arriveert en iedereen vertrekt. De hoofdredacteur steekt zijn hoofd om de hoek. Sorry. Ze moeten even met de baas praten. Ik moet nog harder lachen. Die krijgen nu óf het advies niet te veel de vuile was buiten te hangen, óf zoveel mogelijk medewerking te geven. Als ze de redactiekamer weer binnenkomen mag ik genadiglijk bij de baas/eigenaar op visite. Het is de eerste keer dat ik hem de hand schudt. Hij blijkt een aardige, jonge kerel die uit de doeken doet hoe de commerciële poot van zijn bedrijf eruit ziet. Daarvoor is hij verantwoordelijk. Hij verkoopt kalenders, brochures en PR materiaal aan gemeenten in de verre omtrek. Het schrijven gebeurt door de journalisten. Gevraagd naar de omzet van afgelopen maanden, blijft hij het antwoord schuldig. Niet zo heel veel. Het zou me niets verbazen als de teller zo rondom '0' zou schommelen.

De financiële situatie van het bedrijf is -volgens hem- rampzalig. De salarissen kunnen niet altijd op tijd worden betaald, ook de elektriciteitsrekening blijft wel eens liggen, net als andere rekeningen. En omdat de drukker boter bij de vis wil, kan het voorkomen dat de krant pas een week later kan worden uitgebracht dan in de planning stond. Hoe de situatie werkelijk is, kan ik pas beoordelen als ik de boeken heb ingezien. Ik bid overigens hard dat er boeken zijn. Hij heeft geen boekhouder en over wie alles bijhield, wuifde de baas wat vagelijk in het rond.

Ik praat met alle journalisten afzonderlijk. Ik wil dat ze -voor zover mogelijk- in vrijheid kunnen zeggen wat ze willen over hun hun ervaringen bij de krant, wat er zou kunnen verbeteren en wat ze van mij verwachten. Het antwoord is eensluidend: ze hebben dringend apparatuur nodig en ze willen heel graag meer leren over onderzoeksjournalistiek.

Dan is er een redactievergadering. De hoofdredacteur zit de vergadering voor. Vraagt iedereen naar mogelijke onderwerpen, bespreekt de aanpak en vraagt om een samenvatting op papier. Iemand notuleert de onderwerpen, maar ik zie later geen lijst met onderwerpen ergens opgeplakt. Laat staan een overzicht van de pagina's op de muur met de staat waarin ze verkeren.

We gaan met de hele redactie buiten de deur eten. Aardig want we wisselen ervaringen uit over beide landen en de manier waarop wetten worden gehandhaafd, wat kan en wat niet. Maar het eten neemt ook tijd in beslag. Lang niet iedereen is er om half een. Anderhalf uur later klokt het laatste redactielid binnen. Wij hebben dan net ons bord eten gekregen. Hij gaat bestellen. In dit tempo staan we over anderhalf uur pas buiten en ik moet het hele programma nog schrijven voor de rest van mijn bezoek. Albertique, de hoofdredacteur, merkt mijn onrust en stelt voor op te stappen. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot zo'n 40 graden en zelfs de lokaloos vinden het erg warm.

Het schrijven van het programma stelt me voor de principiële vraag: waaraan moet ik het meeste aandacht geven? Het onderwijzen in onderzoeksjournalistiek of zorgen dat er geld in kas komt. De keuze is niet zo lastig: zonder geld geen journalisten, geen krant. Maar ik weet ook dat 6 journalisten hevig teleurgesteld zijn als ik ze niet vertel over de beginselen van de onderzoeksjournalistiek. Als ik dat niet doe, is mijn bezoek voor hen niet geslaagd. Ik zal dus een middenweg moeten vinden en zowel Alberique als Fred, de baas laten begrijpen wat ik beoog. Kijken of dat lukt!

11 mrt. 2013 18:04

Benin, le Canard, dag 1

Vliegen bestaat vooral uit wachten. Wachten bij het inchecken, wachten bij de douane, wachten bij de bagagecheck, wachten op het boarden, wachten voor de deur van het vliegtuig, wachten op die mede-passagier die zijn 4 stuks handbagage nergens kwijt kan, wachten tot het vliegtuig gaat taxiën, wachten tot het vliegtuig gaat opstijgen, wachten tot het vliegtuig daalt, wachten tot al die suffe mensen die direct in het gangpad in de rij gaan staan wachten allemaal het vliegtuig zijn uitgeschuifeld, wachten op je verbinding, wachten op het boarden, etcetera etcetera. Het kwartje valt opeens: eigenlijk wachten we ons hele leven op de dood.

Ben op vliegveld Charles de Gaulle en heb net een salade geproefd die de beste generaal waarschijnlijk in zijn graf heeft doen omkeren. Wat een vieze groene slappe smurrie, overgoten met een nog viezere smurrie die juichend als 'dressing' wordt verkocht. 'Waarom heb je die salade dan genomen?' is een terechte vraag. Het antwoord is eenvoudig: omdat de salade zelf verstopt was achter zo'n vrolijk plaatje met mozzarella, aubergine, ham en prachtig frisse sla. Onze ergste vijand is de voedselindustrie die harteloos ongezonde dingen in een bakje kwakt. Bij inspectie blijkt de sla, als je alles zou opeten wat ik echt niemand gun, meer calorieen te bevatten dan een Big Mac met frites. Wat een treurigheid.

For Sale: my stills

Sun, 23 Dec 2012 10:22:21 +0100

Find here a selection of the stills I make. I have a lot more on DRC, Benin, Tunisia, Rwanda, Burundi (elections, villages, portraits, rebels etcetera). Stills are for sale. Don't hesitate to contact me: andrajour@yahoo.fr

benindorp.JPG

Beninhanden.JPG

beninkerk.JPG

beninportret.jpg

Beninportrtet.JPG

beninstrandvissers.JPG

beninvissers.JPG

beninvissershut.JPG

Beninmangrove.JPG

Beninkoe.JPG

DRCfardc-1.JPG

DRCfardc.JPG

DSC01864

drcmasisiresidentienkunda.jpg

DRCrebellen-1.JPG

drcrebellen-2.JPG

DRCrebellen-3.JPG

drcrebellen-4.JPG

drcrebellen-5.JPG

DSC01922

drcmonusco-2.JPG

drcmonusco-3.JPG

DRCverkiezingenstraat.JPG

DSC01974

drcwegencassiterietbisie.jpg

gbagbometvrouwmis.jpg

madagascaretenkoken.jpg

madagascarmoederkind.jpg

madagascarportret.jpg

rwandaverkiezingen-2.jpg

rwandaverkiezingen-3.jpg

rwandaverkiezingen-1.jpg

rwandasoldaten.jpg

Tunesie-3.jpg

Tunesie-2.jpg

Tunesie-1.jpg

rwandaverkiezingen-4.jpg

Tunesievluchtelingenkamp.JPG

uitzichtabidjan.jpg

OUT eten

Mon, 17 Dec 2012 09:40:28 +0100

Madame Pet, Madagaskar, 2008

Missie in Madagaskar, 2008

Zuinige Hollander, Rwanda verkiezingen 2010

Honger!!, Benin 2010

Zalige kip, Benin najaar 2012

Honger!!

Benin, 2010

Een hele maand niks over de belevenissen ‘in het veld verteld, zie ik. Dat komt simpelweg door tijdgebrek. Het leven van een sappelende freelance journalist in Afrika gaat niet over rozen.

Neem bijvoorbeeld woensdag 22 september

5.00 uur opstaan, knoop in muskietennet leggen, waterglas pakken, water koken, koffiepoeder erin, af laten koelen, koffie!

5.10 artikel voor wereldomroep schrijven

6,30 uur even wat anders willen

6.31 uur kijken of er een ontbijt geserveerd wordt

6.32 uur ontdekken dat alles nog in diepe rust is.

6.33 uur terug aan artikel

7.00 uur nieuw glas koffie gemaakt

7.45 uur artikel klaar en vertaald in het Engels

7.46 kijken of er een ontbijt wordt geserveerd

7.50 uur omelet en koffie besteld

8.10 uur nog steeds niks op tafel

8.11 uur Chauffeur olivier staat naast mijn tafel

8.12 uur naar keuken: wil mijn ontbijt NU hebben

8.13 uur ontbijt is klaar zegt keuken

8.15 uur nog steeds niks

8.20 uur Anneke loopt boos naar keuken en zegt keuken dat ze de omelet ergens heel diep kunnen steken

8.21 uur Anneke stapt met lege maag bij Olivier in de auto

8.26 uur Auto rijdt terrein Care op

8.29 uur Anneke zit achter computer: geen internetverbinding

8.30 uur Anneke heeft het absoluut niet naar haar zin

8.35 uur Anneke krijgt heerlijke thee van Care. Veel suiker om toch iets binnen te krijgen.

8.40 uur Er is internetverbinding en Anneke kan 3 mails beantwoorden. Dan valt het weer weg.

9.00 uur Anneke wacht tot ze weg kan naar het dorp een uur rijden tegen de Tanzaniaanse grens aan, waar drie dames iop haar wachten

9.50 uur Anneke wacht nog steeds

9.57 uur Auto verlaat terrein van Care

11.00 uur Auto rijdt dorp binnen en drie dames in zondagse kleren wachten haar op.

13.00 uur Anneke heeft de drie dames thuis geinterviewd, is door alle dorpelingen langdurig aangestaard, heeft de lokale verantwoordelijke geinterviewd, zich zoergen gemaakt over een kalfje dat in het donker in een stal ligt en er nooit uit mag, heeft nog meer honger gekregen en heeft wat foto’s gemaakt.

14.05 uur Anneke heeft mijnwerkersdorp bezocht, mijnwerkersgat gefotografeerd, ontdekt dat Canadees bedrijf bezig is met grootschalig onderzoek naar goud en is aangestaard door duizend mijnwerkers.

15.10 uur Auro rijdt terrein Care op. Er is geen internetverbinding

15.30 uur Anneke heeft voor 50 dollar burundese francs gewisseld bij Western Union en is aangestaard door alle bankpersoneel

15.45 uur Anneke loopt door de markt, en doet net alsof ze niet in de gaten heeft dat iedereen haar aanstaart en gniffelt als ze voorbij loopt. Het ‘Muzungo’ is niet van de lucht.

16.15 uur Anneke zit weer op haar kamer en schrijft artikel voor de Kamer van Koophandel over hoe ondernemers social media als twitter en LinkedIn kunnen gebruiken

17.30 uur Anneke loopt naar Care en heeft internetverbinding. Ze kan drie mails beantwoorden, daarna is het op.

18.20 uur Anneke terug naar logies, besteld Primus en frites. Primus arriveert direct, op de frites moet ze een half uur wachten zegt v riendelijke jonge man

18.40 uur stroom valt uit, alles is donker

19.10 uur generator gaat aan, er is weer (met horten en stoten) stroom

19.20 uur Anneke heeft nog steeds geen frites en twijfelt of ze nog een primus zal nemen of niet....

19.30 uur laptop is leeg en moet bijgevuld, ze gaat War of the Worlds luisteren op iPhone

19.40 uur Anneke werd boos vanwege de honger (sinds vorige dag 20.00 uur niks meer gegeten)

19.55 uur eten arriveert, harde, voor een groot deel blauwe frites met brochette.

20.10 uur eten op, nog honger

20.15 uur, Anneke heeft het gehad, gaat slapen en heeft honger

12 mei 2011 07:13

11 feb. 2013 14:16

Zuinige Hollander

Omdat ik deze hele reis (voor)financier is mijn budget niet al te groot. Hotel en reis zijn duur. Derde op de duur-lijst zijn mijn telefoonkosten. Wat ik ook doe, er gaat al snel 10 dollar elke 2 dagen ‘in rook op’.

Ik zie mijn echtgenoot en boekhouder schrikken en rekenen; hij vindt dat ik in Nederland en Frankrijk al idioot veel geld kwijt ben aan communicatie. En ja schat: daat komt deze maand zo’n 150 dollar bij.

Vierde op duur-lijst zijn de motorjongens, maar omdat ik ze niet elke dag nodig heb, valt dat eigenlijk reuze mee, omgerekend zo’n dollar per dag.

Nu de internationale collega’s weg zijn begin ik alles te duur te vinden. Een kop koffie voor 2 dollar in een bar: ik ben daar gek. Een biertje voor 2 dollar, schei uit. De afgelopen dagen heb ik overleefd op ontbijt (bij kamerprijs inbegrepen!), 1 broodje met kaas en water ’s middags en het buffet van het restaurant naast me, kosten 3 dollar. ’s Avonds gun ik me bij zonsondergang 1 glas wijn (fles kost 6 dollar).

Zojuist was ik op zoek naar bouillonblokjes in de supermarkt. Normaal gesproken hoort dit bij de basisuitrusting van elke Afrikaan, maar hier in Kigali zijn ze dus niet te vinden. Ik kon wel een pakje soep kopen van 2 dollar. ‘Dacht het niet’ hoorde ik mezelf hardop zeggen. Ik moest echter echt iets eten, want dat was er helemaal bij ingeschoten. Een zakje chips dan? Dat kostte 3 dollar, no way, nog afgezien van de calorieen. Een appel dan, maar ja, die lagen ook voor een 1 dollar in de schappen. Uiteindelijk verliet ik de supermarkt met 1 fles water (1 dollar) en een pak afgeprijsde suikervrije chocolade koekjes (1 dollar). Even ter verduidelijking: appel en koekjes zijn even duur, maar met de koekjes doe ik een week, terwijl de appel in een paar happen is verdwenen.

Even was ik zojuist in de verleiding om uit de band te springen en naar Chez Robert te wandelen voor het avondeten. Daar hebben ze een fantastisch buffet met vis, koud en warm vlees, veel groenten, en lekkere toetjes. Het water liep me niet alleen in de mond, ik begon zelfs te kwijlen. Ik pakte mijn portemonne en telde.

Net genoeg. Maar dat zou weer betekenen dat ik geen telefoonkaart kon kopen en die had ik toch echt nodig. Ik moest nog mailen en bellen met deze en gene.

En dus wandelde ik wel naar buiten, maar niet naar Chez Robert. Ik kocht een telefoonkaart voor 10 dollar.

Ik had nog niet de nummertjes weggekrast en ingevoerd of hup, daar rinkelde mijn mobiel. Ally, een Canadese die werkt voor het enige lokale radiostation hing aan de lijn. Of ik zin had in een feestje vanavond? Ze hadden bij het radiostation iets te vieren.

‘Off course’, gilde ik bijna. ‘Free food and drinks?’, gilde ik er voor de zekerheid achteraan. Als je in den vreemde bent kun je niet voorzichtig genoeg zijn.

‘Off course’, gilde zij op haar beurt.

Mijn kostje is weer gekocht!

12 mei 2011 07:13

11 feb. 2013 14:12

Madame pet in Madagaskar

Eerder gepubliceerd: volkskrantreizen.nl, 2008

Madagaskar is geen culinaire hemel. Niet voor de toeristen, niet voor de Malagasken. Integendeel. Achter de bijzondere natuur liggen honger en ondervoeding op de loer.

Madagaskar is net zo groot als Frankrijk maar met 12 miljoen inwoners haalt het het niet bij de zestig miljoen van Frankrijk. Gunstig, denkt de optimist, dat betekent flink wat minder monden te voeden. Ik weet niet hoe de situatie in heel Madagaskar is, maar in het zuidoosten, waar ik zat, is ondervoeding een groot probleem. En het zijn altijd de vrouwen en de kinderen die als eerste de dupe zijn. Moeders hebben onvoldoende melk voor hun baby’s, de kinderen zijn vatbaar voor allerlei ziekten omdat ze onvoldoende vitaminen binnenkrijgen. En net als in de meeste landen ter wereld, is het de vrouw die voor de meeste klussen opdraait. Ze werkt op het land, moet het huishouden doen, zorgt voor de kinderen, verkoopt op de markt, kookt, wast en ploetert bijna de klok rond. Manlief heeft andere dingen te doen, maar vraag me niet wat!

Bij madame Pet

Cassave (maniok) is als enige voedsel het hele jaar door verkrijgbaar. De plant is sterk en groeit bijna overal. De wortel smaakt een beetje als een aardappel en heeft ook zo’n beetje dezelfde voedingswaarde. Voor de toerist is het allemaal nog wel te doen. In de wat grotere plaatsen is vlees, vis, frites en pizza voorhanden en worden ook de traditionele recepten op westerse manier klaargemaakt. Dat betekent verhoudingsgewijs weinig rijst en veel vlees of vis. Op het platteland is de situatie anders. Hier bestaat het menu in de restaurantjes uit een grote berg rijst met een piepklein beetje vis of vlees. Overigens kan ik Madame Pet in Manantenina aanraden: twee hutten als restaurant, een kookhut en een winkel van sinkel, leveren alles voor de in- en uitwendige mens.

Hoewel in meters dichtbij, is Madame Pet onbereikbaar voor de meeste ‘locals’. Die kunnen alleen maar dromen van eten in een restaurant. Zij graven in de ochtend de cassave op, wassen ze, koken ze, eten ze. Voor rijke stinkerds (toeristen en expats) worden van het meel heerlijke moufs (oliebollen) gebakken. Die oliebollen zijn zo duur omdat olie een kostbaar bezit is.

Bij Madame Pet kwam ik op een goede avond een bioloog tegen. Onder het genot van het plaatselijke bier en onder de warme bromtonen van de generator, vertelde hij me dat hij zo’n vijf jaar door de streek dwaalde op zoek naar nieuwe soorten slakken. Dat lukte aardig; hij scheen al zo’n tien nieuwe slakjes te hebben gevonden. Het gesprek kwam op de voedselsituatie. Of hij als bioloog oplossingen had. De man keek me volstrekt verwilderd aan. Voedselsituatie? Het eten was hier toch goed. Ik wees op oedeembuiken, ontstoken ogen, kindersterfte en moedersterfte. De bioloog knikte begrijpend. Ach, natuurlijk, ik was weer zo’n expat die dit stukje van de wereld kwam redden. Hij stond op en legde een hand op mijn schouder: ‘Ga terug naar uw keurige huis mevrouwtje in uw keurige landje. Wat u ook van plan bent te doen, het is zinloos.’ Hij liet me woordeloos achter. Het meisje van 12 dat al de hele dag in de winkel had geholpen en nu ’s avonds bediende, ruimde stil de tafel af. Ik keek naar de kringen onder haar ogen. Wat deed ik hier eigenlijk?

20 dec. 2012 15:44

Missie in Madagascar

Eerder gepubliceerd: volkskrantreizen.nl, 2008

Ik had me tijdens deze reis weinig van de maaltijden voorgesteld. Ik ging immers naar een gebied waar in de droge perioden drie keer per dag maniok (cassave) werd gegeten, en waar zout en olie zo kostbaar waren als goud.

De eerste dag kwam ik rammelend van de honger om middernacht aan in de hoofdstad Tana. Het vliegtuig had weliswaar een soort diner geserveerd met iets dat er uit zag als kip, maar dat was uren geleden. Natuurlijk was er niets meer te krijgen in het hotel, en om nu door de nachtelijke straten van een onbekende hoofdstad te dwalen op zoek naar iets eetbaars, dat trok me niet echt. En dus soupeerde ik met meegenomen crackers en een paar slokken whisky. Ik sliep heerlijk, dat wel.

De volgende dag zou het voorlopig hoogtepunt worden, wat eten betreft. Ik kreeg een lekker Frans ontbijt (Madagaskar was ooit een Franse kolonie). Lunch werd geserveerd in het vliegtuig naar Fort Dauphin en ’s avonds was er ter ere van twee Care-VIPS en mijn persoontje een feestavond. Het feest werd gehouden bij regiodirecteur Jean-Philiipe thuis,; ik sliep, samen met de VIPS in een aangrenzende bungalow. Goed geregeld dus. Hoe goed geregeld, bleek later die avond.

Werkelijk iedereen van het Care-kantoor in Fort Dauphin was enthousiast op het feest afgekomen. Om acht uur had zich dan ook een kleine menigte op het grasveld verzameld. De hoeveelheid wijn en bier bleek Jean-Philippe goed te hebben ingeschat, dat was in ruime mate voorhanden. Hier en daar stonden bakjes met nootjes en chips. Daar mocht pas van worden gegeten zo bleek, nadat Jean-Philippe en VIPS hadden gespeecht. Dat duurde even en ik dacht slim te zijn door me dichtbij de nootjes en chips te positioneren. Als het applaus zou klateren, zou ik aanvallen, want honger had ik. Ik was echter te laat. Er was helemaal geen applaus, en één minuut later waren alle bakjes leeg. En die bleven leeg, want JP had op ‘Ietsje’ minder mensen gerekend.

Ondertussen werd er vrolijk verder gedronken. Allez, wat smaakte die Franse wijn uit een doos lekker, na een dag Madagaskar! De VIPS, eerst nog wat stijfjes, werden steeds spraakzamer en de verbroedering van de expats en Malagaske kantoorgenoten bereikte keer op keer een nieuw hoogtepunt. Toen om 11 uur het eten op tafel kwam, klonk een gejuich. Iedereen stortte zich op het buffet, dat binnen 10 minuten geheel was geleegd. Er was geen korrel rijst, geen kruimeltje vlees meer te vinden. Ik was druk in gesprek met Jocelyn, de man met wie ik de komende dagen de bush in zou trekken en had niets in de gaten.

Toen ik dan ook verwachtingsvol met bordje en vork naar het buffet wandelde, was er dus niets meer te vinden. Ja toch. Ergens tussen de gebruikte servetten, afgekloven botten en lege flessen lag een stuk stokbrood. Iemand had er zijn tanden in gezet en het toen weer teruggelegd. Zou ik? Ik zou. Mijn honger was groter dan mijn fantasie over wie degene wel kon wezen met van die grote tanden.

Het werd verder een fantastisch feest, met twee groepen die muzikaal met elkaar in gevecht gingen, met Malagasken en expats die de gebruikelijke afstand verloren en elkaar met tranen in de ogen vertelden dat ze het allemaal ge-wel-dig! vonden, met VIPS die melancholiek naar de enorme sterrenhemel wezen en met Malagasken die me verzekerden dat Madagaskar het prachtigste land ter wereld was. Na ettelijke glazen wijn en een kleine homp stokbrood was ik bereid alles te geloven. En Dieu merci, dat mijn bed op vijf passen afstand was gesitueerd. Want Madagaskar mocht dan wel het prachtigste land ter wereld zijn, het was ook het meest beweeglijke. Kon iemand die aarde even vastzetten?

20 dec. 2012 15:41

Zalige kip

Benin, november 2012

Al een paar dagen hadden we in een hotel gezeten dat door een doorsnee reisgids beschreven zou worden als ‘eenvoudig’. Dat betekent in het geval van het platteland in Benin: soms stroom, geen internet, en heel af en toe stromend water. We moesten eten wat de pot schafte: in mijn geval was dat frites met een omelet, voor mijn Afrikaanse collega waren dat geiteningewanden met rijst. Verse groenten was een onbekend begrip, net als fruit.Toen wij dan ook in hoofdstad Porto Novo aankwamen, was het eerste waar ik van droomde een overheerlijke maaltijd zonder frites en zonder eieren. Mijn collega had de zinnen gezet op vis. Begrijpelijk, ons hotel lag naast de rivier en de vissen sprongen zo ongeveer op je bord. Ik was echter eigenwijs en wilde kip. Heerlijke krokant gebakken kip. Met zo’n goudbruin korstje, sappig wit vlees van binnen. Zo’n kip waarvan je zegt: tis jammer voor het dier dat het dood is, maar oh boy, deze kip heeft zijn leven niet voor niets gegeven. Zo’n kip die je lippen een ietsje vettig achterlaat, maar die nooit en te nimmer zijn vettigheid over je kin zal laten druipen. Zo’n kip waarbij de negende van Beethoven in het niets verdwijnt. Een kip als de ultieme zonsopgang. Een kip waarvan de smaakpapillen gaan stuiptrekken. Een orgastische kip. Een kip die zegt: het leven is het waard om te sterven. Zo’n kip dus. Ik heb een vriend die kip op die manier klaarmaakt, ik weet dus waarover ik het heb.De vis van mijn collega kwam eerder dan mijn kip. Een prachtige vis, mooi gegrild. Vers. Ik bekeek het dier met welbehagen en spreidde mijn papieren servet alvast op mijn schoot. Anticipatie. Verwachting. De zon ging rood onder, de muggen dansten op het water, een eenzame piroque dreef geluidloos voorbij. Het leven was prachtig.De ober kwam en haalde met een groots gebaar het servet van mijn kip. Ik keek. En keek nog een keer. En deed een schietgebed.Ik had de kippen-jezus Christus geserveerd gekregen. Een kale, broodmagere kippen-christus, de benen in wanhoop gespreid. Gerafeld. Aangevreten door de zweep. Gekruisigd op mijn bord. In alle eeuwigheid amen. Ik keek nog eens goed en dekte de kip weer toe met mijn servet. Ik keek naar de bloedrode zon en nam een kloek besluit.Vanavond nog zou ik op zoek gaan naar een grot met een grote steen ervoor. Daar zou ik deze kip te ruste leggen. Een waardig graf. Ik was er zeker van dat deze kip over drie dagen op zou staan en weg zou wandelen. Zeker bij deze temperaturen. En als Maria Magadalena zou ik wenen bij het lege graf en bidden dat de kip op een of andere manier niet voor niets zijn leven had gegeven.

17 dec. 2012 09:40

Wikileaks: Rwanda vindt Ntaganda onmisbaar voor stabiliteit oost-drc

Sun, 04 Mar 2012 13:29:57 +0100

Reference ID10KIGALI24 (original text)SubjectNSS OFFICIAL WARNS AGAINST NTAGANDA ARREST, CALLSOriginEmbassy KigaliClassificationCONFIDENTIALReleasedAug 30, 2011 01:44CreatedJan 11, 2010 16:55

VZCZCXYZ0001 PP RUEHWEB DE RUEHLGB #0024/01 0111655 ZNY CCCCC ZZH P 111655Z JAN 10 FM AMEMBASSY KIGALI TO RUEHC/SECSTATE WASHDC PRIORITY 6572 INFO RUEHXR/RWANDA COLLECTIVE PRIORITY RUZEFAA/HQ USAFRICOM STUTTGART GE PRIORITY RUEAIIA/CIA WASHINGTON DC PRIORITY RHEFDIA/DIA WASHINGTON DC PRIORITY

C O N F I D E N T I A L KIGALI 000024 SIPDIS E.O.

12958: DECL: 01/11/2019 TAGS: CG,

RW SUBJECT: NSS OFFICIAL WARNS AGAINST NTAGANDA ARREST, CALLS FOR IMPLEMENTATION OF MARCH 23 AGREEMENT IN DRC

Classified By: Ambassador W. Stuart Symington for Reasons 1.4(b) and (d )

1. (C) SUMMARY: Joseph Nzabamwita, head of the National Security Service (NSS)'s Department of External Intelligence and Security, on December 14, pressed visiting EU Great Lakes Special Envoy Roeland van de Geer and Deputy to the U.S. Special Advisor for the Great Lakes James Yellin for Western support to combat FDLR leadership, warned that an arrest of CNDP leader Bosco Ntaganda would be destabilizing, and called for implementation of the March 23 agreement between the GDRC and the CNDP. DCM and UK ambassador also attended the meeting, which took place in Nzabamwita's office. END SUMMARY.

Spinozastad

Tue, 07 Feb 2012 11:07:31 +0100

Jan van den Brink, huisvester pur sang, en zeer betrokken bij het Oude Centrum in Den Haag, vroeg mij om een hoekje van mijn website. Wie ben ik om hem dat hoekje niet te geven! Bij deze.

Ontwikkelingsvisie Oude Centrum-Spinozastad:

http://www.hetoudecentrum.nl/files/Bij%20de%20Tijd%202.0.pdf

------------------------------------------------------

HOE MEN HUISVESTEN VAN WONEN KAN ONDERSCHEIDEN

Ivan Illich

Verschenen in The CoEVOLUTÍON QUARTERLY, nr. 41, voorjaar 1984. Vertaald door René Disseldorp met toestemming van de schrijver. RIW-nieuwsbrief 1985

Wonen is menselijk. Wilde dieren hebben nesten, vee staat in stallen, rijtuigen passen in remises en auto's in garages. Alleen mensen kunnen wonen. Wonen is een kunst. Iedere spin heeft de aangeboren drang om het web te spinnen dat bij zijn soort hoort. Spinnen zijn, net als alle andere dieren, door hun genen geprogrammeerd. De mens is het enige dier dat een kunstenaar is, en de kunst van het wonen vormt een onderdeel van de kunst van het leven. Een huis is noch nest, noch garage.

Victoire Ingabire

Wed, 21 Dec 2011 11:14:39 +0100

Op 6 april 1994 wordt de geschiedenis van Rwanda in tweeën gescheurd. Die dag stort het vliegtuig neer met daarin de president van Rwanda, Juvénal Habyarimana en de president van Burundi, Ntaryamira. Het is het startsein voor een drie maanden durende massaslachting waarbij circa 1 miljoen Tutsi’s en gematigde Hutu’s het leven laten: de kortste en heftigste genocide van de 20ste eeuw.

De massaslachting, in Rwanda ook met gevoel voor understatement aangeduid als Les evénéments, bepaalt tot op de dag van vandaag het leven. Er is een Rwanda van voor de genocide en een Rwanda na de genocide.

Victoire Ingabire Umuhoza leerde ik zo'n vijf jaar geleden kennen. Ze vertelde me toen, tijdens dat eerste gesprek over de genocide in 1994 en de gevolgen die de genocide, jaren later, nog steeds heeft voor haar land. Sinds dat eerste gesprek ben ik Ingabire, haar familie en Rwanda blijven volgen.

Op het oog is Rwanda een model-land in Afrika. Hoofdstad Kigali is modern, nieuw en veilig. Je kunt er rustig alleen 's avonds over straat. Maar onder dit blinkende oppervlak gaat veel ellende schuil. De rijkdom is slechts voor een klein groepje mensen die getrouw zijn aan president Paul Kagame. De meeste mensen leven onder de armoedegrens. De meeste mensen durven zich niet vrijuit uit te spreken over dat wat hen bezighoudt. Alle muren, alle bomen en alle gras, hebben oren. En alles wat zij opvangen, wordt doorverteld. Wie kritiek durft te hebben op het systeem, wordt bedreigd, gevangen gezet of zelfs vermoord. Er zitten journalisten in de gevangenis met lange straffen. Er zitten politici in de gevangenis met lange straffen.

Rijswijk Helaas

Mon, 19 Dec 2011 08:24:03 +0100

Is helaas opgehouden te bestaan. De hockeyverslagen van de meiden van de Rijswijkse Hockeyclub werden te controversieel bevonden. Op 21 november 2012 zijn dan ook alle verslagen van deze site gehaald.

Ze zijn nog wel op te vragen: jan@hofdijk.com

Rwanda is ethnisch sterk verdeeld, 2008

Wed, 07 Sep 2011 09:13:21 +0200

If you are new to these pages, please read an introduction on the structure of a cable as well as how to discuss them with others. See also the FAQs

Reference IDCreatedReleasedClassificationOrigin08KIGALI5252008-08-05 16:342011-08-30 01:44SECRET//NOFORNEmbassy Kigali

VZCZCXYZ0000 PP RUEHWEB DE RUEHLGB #0525/01 2181634 ZNY SSSSS ZZH P 051634Z AUG 08 FM AMEMBASSY KIGALI TO SECSTATE WASHDC PRIORITY 5505

S E C R E T KIGALI 000525 NOFORN SIPDIS E.O. 12958: DECL: 06/14/2028 TAGS: PGOV PINR PINS RW SUBJECT: ETHNICITY IN RWANDA -- WHO GOVERNS THE COUNTRY? REF: KIGALI 480 Classified By: CDA Cheryl Sim for Reasons 1.4 (b) & (d) Summary ------- ¶1. (C/NF) An analysis of the ethnic breakdown of the current Rwandan government shows Tutsis hold a preponderant percentage of senior positions. Hutus in very senior positions often hold relatively little real authority, and are commonly "twinned" with senior Tutsis who exercise real power. The military and security agencies are controlled by Tutsis, generally English speakers who grew up as refugees with President Kagame in Uganda. The 28-member cabinet is evenly split among Tutsis and Hutus, but most key ministries are in the hands of Tutsis (Hutu ministers do head Health and Agriculture, ministries which affect the lives of most Rwandans). While the Rwandan government (GOR) presents itself as a champion of national unity and equal opportunity, de-emphasizing ethnic identity and ostensibly opening positions throughout society to those of skill and merit, political authority in the country does not yet reflect this ideal. Ethnic identity is still keenly felt and lived, and ordinary Rwandans are well aware of who holds the levers of power. The long-term stability of Rwanda depends upon a government and ruling party that eventually shares real authority with the majority population. End summary. Tutsis Dominate Senior Positions -------------------------------- ¶2. (C/NF) Post analyzed 118 senior positions in the government, from ministries to parastatals to independent regulatory bodies, as well as the defense and security establishments to assess the ethnic composition of the current Rwandan government (GOR). Post's review of ethnic membership showed two thirds of the senior positions are occupied by Tutsis -- including ministers, ministers of state and secretaries general in the various ministries, the heads of the armed services and security services, and the heads of dozens of government offices. This according of senior positions has held steady over time -- Post has reviewed internal embassy surveys of ethnic breakdowns of senior positions from several years ago and found a similar two-thirds/one-third breakdown. These percentages are far different from the ethnic breakdown commonly accepted for the two groups, at 15 percent Tutsi and 85 percent Hutu (Twas are normally accorded one percent or less of the population). Some senior Tutsi officials privately assert that the Tutsi population, whose official size was suppressed during the Hutu-power Habryarimana era, is growing as a percentage of the population, but there is no statistical analysis to support this. It Starts at the Top: Powerful Tutsis, Secondary Hutus --------------------------------------------- --------- ¶3. (C/NF) President Kagame is a Tutsi. So, too are the important Ministers of Finance, Foreign Affairs, Justice, Infrastructure, Local Government, and Information. Close Kagame confidant, Chief of Defense Staff General James Kabarebe, is Tutsi, as are the chiefs of the army and air force, the military district commanders. and the heads of the Rwanda National Police and the National Security Service (although some Rwandans joke that short-statured Air Force Chief Muhire is Twa). Indeed, all are English speakers who grew up in Uganda. Some major positions are held by Hutus, but their actual authority often appears limited, and they are widely perceived to be "twinned" with more powerful Tutsi colleagues. ¶4. (S/NF) First Twin: Prime Minister Bernard Makuza: A Hutu, he ostensibly occupies the second-most powerful position in the Rwandan government. Affable but ineffectual, he defers in all matters great and small to President Kagame. Qhe defers in all matters great and small to President Kagame. Second Twin: Defense Minister General Marcel Gatsinzi. A Hutu, he is entirely eclipsed by Chief of Defense Staff James Kabarebe. Third Twin: Minister of Internal Security Sheik Musa Fazil Harerimana (in charge of police and prisons). A Muslim Hutu, and head of the PDI political party, he defers to his ministry's Secretary General Joseph Mutaboba, a Tutsi and former ambassador to the U.S. Fourth Twin: Supreme Court President Aloysia Cyanzayire. Although she is reputedly a competent and hard-working judge, Supreme Court Vice President Sam Rugege, a Tutsi, is very much the public face of the court, and appears to hold administrative authority as well. Fifth Twin: Long-serving Central Bank Governor Francois Kanimba, whose Deputy was Tutsi Consolate Rusagara, influential in economic circles, recently replaced by equally important regime insider and formerly head of Tristar (a business entity controlled by the Rwandan Patriotic Front) Ephrem Twahirwa, also a Tutsi. ¶5. (C/NF) This is not to say that all Hutus are devoid of any authority within the government. Hutus hold some key ministries that impact the lives of average Rwandans: -- Health Minister Jean Damascene Ntawukuliryayo is energetic and well-regarded (although a very energetic and internationally renowned physician, Agnes Binagwaho, a Tutsi, heads the high-profile HIV/AIDS portfolio); -- New Agriculture Minister Christophe Bazivamo has held senior positions within the RPF (although he is far from the inner circles); his training as agricultural engineer may bring new life to a badly-managed ministry (he has, however, a well-connected Tutsi deputy minister, Agnes Kalibata); -- Minister of Trade and Industry, Monique Nsanzabaganwa, the respected number two at Finance in the previous cabinet, has moved up to her own ministry. But Hutus often serve in second-tier positions, such as the Ministries of Gender, Sports and Culture, and the new East African Community. The very active Sports and Culture Minister Joseph Habineza appears frequently at major public events, for example, but his influence within senior circles is small. Other Balancing Does Occur -------------------------- ¶6. (C/NF) Ethnicity is not the only factor in how the government apportions its positions. The government and ruling RPF vet candidates closely for every senior position, and appointments reflect the need to carefully balance gender, language group, home province/district, country of residence if raised as a refugee outside Rwanda, and political affiliation (given Rwanda's nine political parties and the formal need under the constitution to share political authority). There are regular stories of splits between francophone and anglophone Tutsis, as well as among the "Ugandans," those English-speakers raised in refugee camps in Uganda. For example, Finance Minister James Musoni and Director General of the National Security Services Emmanuel Ndahiro, both raised in Uganda, are reputedly engaged in a long-standing "cold war" as they struggle to place their respective loyalists in various government positions. Minister of Information Louise Mushikiwabo, Minister of Foreign Affairs Rosemary Museminali, Minister of Infrastructure Linda Bihire, all Tutsis, head important ministries (by law, 30 percent of the cabinet must go to women). Ethnic Identity -- Used as a Shield? ------------------------------------ ¶7. (C/NF) As Ambassador Arietti noted in his departing message (reftel), Rwanda remains a deeply divided society, and average Rwandans still identify closely with their ethnic origins. Some Hutus argue that the massive gacaca program, now completing the judgment of over one million (Hutu) genocide cases, like the nationwide campaign against "genocide ideology," which by definition only Hutus could manifest, particularly now that the 1994 genocide has been renamed "the Tutsi genocide," are secondarily intended to keep Hutus off balance, unwilling to serve in high places (for fear of being brought low) and generally out of office. For example, new Minister of State for Education Theoneste Mutsindashyaka recently addressed 750 secondary school headmasters, and, according to the pro-government New Times, angrily told them that 80 percent of them were "masterminds of genocide ideology." Assuming that headmasters match the general ethnic breakdown in society, the Minister essentially accused every Hutu in the room being a genocide ideologist. Comment ------- ¶8. (C/NF) For all the government's exhortations to Rwandans to abandon ethnic identities and work in common on national goals, a policy that in fact has much to recommend it, the Qgoals, a policy that in fact has much to recommend it, the political reality is self-evidently otherwise. People remain keenly committed to their ethnic identities, and everyone is aware of which person holds which position and to which group he belongs. While the practical end-point for such a project may be years away. if this government is ever to surmount the challenges and divides of Rwandan society, it must begin to share real authority with Hutus to a much greater degree than it does now. End comment. ¶9. (S/NF) Below is a listing of cabinet positions and ethnic identity: Prime Minister Bernard Makuza: Hutu Minister of Local Government Protais Musoni: Tutsi Minister of Agriculture Christophe Bazivamo: Huti Minister of Foreign Affairs Rosemary Museminali: Tutsi Minister of Internal Security Sheikh Mussa Fazil Harerimana: Hutu Minister of Finance James Musoni: Tutsi Minister of Defense Marcel Gatsinzi: Hutu Minister of Justice Tharcisse Karugarama: Tutsi Minister in the Office of the President Solina Nyirahabimana: Hutu Minister for Cabinet Affairs Charles Murigande: Tutsi Minister of Trade and Industry: Monique Nsanzabaganwa: Hutu Minister of Health Jean Damascene Ntawukuliryayo: Hutu Minister of Education: Daphrose Gahakwa: Tutsi Minister in the Presidency for Science and Technology Romain Murenzi: Hutu Minister of Infrastructure Linda Bihire: Tutsi Minister of Natural Resources Stanislas Kamanzi: Hutu Minister of Sports and Culture: Joseph Habineza: Hutu Minister of Youth Protais Mitali: Tutsi Minister of Information Louise Mushikiwabo: Tutsi Minister of Gender and Family Jeanne d'Arc Mujawamariya: Hutu Minister of State for Community Development and Social Affairs Christine Nyatanyi: Hutu Minister of State for Energy Albert Butare: Tutsi Minister of State for Environment, Water and Mines Munyanganizi Bikoro: Tutsi Minister of State for Industry and Investment Vincent Karega: Tutsi Minister of State for Primary and Secondary Education Theoneste Mutsindashyaka: Tutsi Minister of State for Agriculture Agnes Kalibata: Tutsi SIM

p2, Groene Amsterdammer, Nu weten ze alles van ons, juni 2011

Mon, 06 Jun 2011 09:06:04 +0200

P1, Groene Amsterdammer, Nu weten ze alles van ons, juni 2011

Mon, 06 Jun 2011 09:02:57 +0200

Lees hier verder op pagina 2

Weblog Mumu, april 2011

Mon, 04 Apr 2011 09:51:42 +0200

Mumu (rechts) en haar invalide nichtje

Volg hier het verslag van de zoektocht naar de familie van Mumu in het dorp Muyinga. Lukt het om een geboortebewijs te pakken te krijgen? Met haar vroegere buren te praten? En waar zijn haar moeder en haar zusje gebleven?

Het zijn de 'vader en de moeder', advocaat Jan Hofdijk en Mieke van de Bilt, die deze zoekactie mogelijk maken. Hofdijk nam me mee de eerste keer dat hij Mumu ontmoette. (zie: wat vooraf ging). Mieke is de schatbewaarder: zij zamelt (samen met Hofdijk) geld in voor het levensonderhoud van Mumu en haar tante, en voor de kosten die ik moet maken.

Inhoud:

Artikel in Brabants dagblad

De zoektocht voorbij, 11 april

Zoeken voor Mumu dinsdag 5 april

Zoeken voor Mumu maandag 4 april

Wat vooraf ging, 25 februari 2011

De zoektocht voorbij...

De wijk in met de foto van Mumu. Wie kent haar?

De twee lokale onderzoekers die me gaan helpen met het vinden van de achtergronden van Mumu, zijn helder. Ga de eerste dag maar niet mee de moslimwijk in, want dan doet niemand een mond open. “Als een muzungu, een blanke meekomt, dan moet het namelijk wel erg belangrijk zijn, en hoe belangrijker iets lijkt, hoe minder er wordt gezegd.”

Het is dinsdagavond, zeven uur. In Muyinga is het pikkedonker. Letterlijk. Alleen wat flakkerende houtvuurtjes geven licht. Het is koud, regenachtig. Bijna Nederlands herfstweer. We zitten lekker ingepakt aan een biertje op de betonnen stoep voor het pension. Het bier is ongetwijfeld gebrouwen in een lokale vestiging van Heineken. Ook Nederlands dus. Bijna ideale omstandigheden voor een Nederlandse, laat staan voor een Burundese die lange tijd in Nederland heeft gewoond. Nietwaar?

De mannen kijken elkaar aan. “Eh, wij zouden het je niet aanraden om vanavond buiten een wandelingetje te gaan maken. De politie heeft niet alles onder controle. In feite is de politie niet te vertrouwen.”

Continue reading De zoektocht voorbij...

5 mei 2011 11:51

Zoeken voor Mumu, 6 april

Vandaag de eerste echte dag van de zoektocht en... ik mag niet mee. Beide 'fixers', mensen die alles voor me regelen, vinden het beter als ik niet met ze de moslimwijk in ga. "Die mensen zijn erg argwanend en zeker als er een Muzungu (witte asperge, ofwel blanke) met ons mee komt, dan houdt iedereen zijn mond."

Vanochtend hebben we met zijn 3en ontbeten (omelet en sterke Burundese koffie "derde kwaliteit hoor,de beste wordt geexporteerd") en nogmaals de vragen doorgenomen. Eigenlijk is het simpel. Zij gaan op zoek naar mensen die de familie kennen aan de hand van de namen van de ouders van Mumu, de tantes en die van de echtgenoot van een tante. Ook hebben we nog drie namen van buren gekregen. Daar moeten mijn twee heren het vandaag mee doen. Lichtpuntje: de namen komen vaak voor in de wijk. Minpuntje: dat maakt het zoeken ingewikkeld. Heb je wel de juiste te pakken?

Muyinga is een klein plaatsje in het noorden. Niet echt een dorpje midden in de bush, maar toch, naar Westerse begrippen is het niet meer dan een dorp, terwijl het hier in Burundi de status heeft van een van de grotere plaatsen. Er is een basisschool, een markt, een paar banken, een grote katholieke kerk, een moskee (de oproep tot gebed is goed te horen) en weer veel hulporganisaties. Er is één internet-lokaal, maar dat was vandaag de hele dag op slot. Geen idee of het morgen open is.

Continue reading Zoeken voor Mumu, 6 april

6 apr. 2011 15:55

Pagina 3 Mumu, Brabants dagblad

Ga terug naar pagina 1, ga terug naar pagina 2

5 mei 2011 11:59

Pagina 2 Mumu, Brabants dagblad

Ga terug naar pagina 1, Lees verder op pagina 3

5 mei 2011 11:57

Zoeken voor Mumu, maandag 4 april

Vanmiddag op weg naar Burundi. Mijn hoofd is op dit moment gecompartimenteerd: een deel is met Burundi bezig, een ander deel met Rwanda en weer een deel met Ivoorkust Daar wordt de situatie ernstiger en ernstiger. Er wordt gevochten, gemoord, geplunderd. Mensen durven de straat niet op maar moeten wel, omdat er thuis geen eten is. In de stad trouwens ook niet. De meeste winkels zijn gesloten. Op het vliegveld zit mijn zuid-afrikaanse collega nog steeds vast met zo'n 200 andere mensen. Het vliegveld wordt bewaakt door de Fransen en de VN. Eten en drinken geven aan de mensen dieie er vast zitten hoort blijkbaar niet tot de taken van beide troepen, dus is de situatie daar kritiek. Ook omdat de hygienische condities achteruit hollen.Er zijn kleine babies bij, en kinderen.

Continue reading Zoeken voor Mumu, maandag 4 april

5 apr. 2011 09:05

Wat vooraf ging

25 februari 20110

Continue reading Wat vooraf ging

4 apr. 2011 09:51

Pagina 1 Mumu, Brabants dagblad

lees verder op pagina 2, lees verder op pagina 3

5 mei 2011 11:56

Sylvestre bijna dood, maar vrij, p3. De Groene Amsterdammer, oktober 2010

28 okt. 2010 17:00

Zoeken voor Mumu, dinsdag 5 april

8.00 uur Gisteren geland. Wat een verschil in atmosfeer tussen Nairobi en Bujumbura. Hier is alles veel armer, maar losser, vrolijker, vriendelijker. In Nairobi werd ik constant lastig gevallen door mannen die allemaal onderwijzer waren, of dierenarts of student en die allemaal vandaag net geld moesten hebben om een belangrijk examen te kunnen doen of met de bus naar huis voor zieke moeder etcetera. Hier ging ik op weg om een buskaartje te kopen om vandaag naar Muyinga te gaan. In no-time had ik een ris belangstellenden die me in optocht een kilometer verder naar het kaartverkooploket bracht. Een jongeman ging onderhandelen met de geldwisselaars, kocht een ticket voor me en bracht me keurig het wisselgeld terug. Dat gaf ik hem natuurlijk op mijn beurt weer. Quid pro quo. Dat wel.

Vandaag dus de bus naar Muyinga. Daar wacht een oude kennis op me. Joseph. Hij werkt bij een non-gouvernementele organisatie, Care. Hij heeft voor mij een man gevonden die al 55 jaar in dezelfde wijk woont waar Mumu de eerste negen jaar van haar leven doorbracht. Vanavond hoop ik met hem te praten, dan gaan we een plan de campagne bespreken. Het kan zijn dat ik een tijd niets van me laat horen via deze site. In Muyinga is internet schaars. Ik hou in ieder geval de 'vader' van deze zoektocht, advocaat Jan Hofdijk op de hoogte via sms.

Continue reading Zoeken voor Mumu, dinsdag 5 april

5 apr. 2011 09:13

Ivoorkust, pagina 3, Groene Amsterdammer

Thu, 31 Mar 2011 15:14:11 +0200

Ga naar pagina 1, Ga naar pagina 2

Ivoorkust, pagina 2, Groene Amsterdammer

Thu, 31 Mar 2011 15:12:21 +0200

Ga naar pagina 1

Ga naar pagina 3

p1 Ivoorkust, Elk geluid een geweerschot, Groene Amsterdammer 31 maart 2011

Thu, 31 Mar 2011 15:10:04 +0200

Ga naar pagina 2, Ga naar pagina 3

Weblog Ivoorkust

Sat, 05 Mar 2011 07:59:26 +0100

Gbagbo en vrouw Simone tijdens kerkdienst, half april

Ivoorkust, deel 3 van dag tot dag

Ivoorkust, deel 2 van dag tot dag

Ivoorkust, deel 1 van dag tot dag

Visumpje

Verwarring in Abidjan

Visumpje

Dinsdag 1 maart 2011

Continue reading Visumpje

5 mrt. 2011 08:30

Ivoorkust, deel 2 van dag tot dag

Duizenden en duizenden proberen geld van bank te halen

Maandag 28 maart

Mijn Zuid-Afrikaanse collega stuurt dagelijks een mailtje om me op de hoogte te houden van de situatie in Abidjan. Elke keer weer leerzaam en zo weet ik tegelijk ook dat er niets met hem aan de hand is. Gisteren ontbrak dat mailtje en ik maakte me zorgen. Net voor ik op het punt stond zijn hotel te bellen, viel hij dan toch in mijn brievenbus, zij het met onrustbarende tijdingen. Zijn lunch was bijna van zijn bord geschoten door een stel soldaten die rebellen achtervolgden, hij had een angstig uur moeten wachten bij een wegversperring (ze wilden zijn camera confiskeren) en hij was die nacht bij een steunbijeenkomst geweest voor president Gbagbo. Duizenden en duizenden hadden zich bij het presidentieel paleis verzameld, schreef hij. De bijeenkomst was georganiseerd door de onvermoeibare leider van de Jonge Patriotten. Mijn collega gaat hem een dezer dagen interviewen. Die leider is inderdaad iemand om in de gaten te houden; hij heeft grote invloed o heel veel jongemannen. Als het op vechten aankomt dan zijn zij een factor om rekening mee te houden.

Continue reading Ivoorkust, deel 2 van dag tot dag

30 mrt. 2011 12:11

Abidjan van dag tot dag

Jeunes patriotes met Kalalasjnikovs doorzoeken elke kofferbak

Voor latere bijdragen: zie

Continue reading Abidjan van dag tot dag

16 mrt. 2011 07:07

Verwarring in Abidjan

Verwarring in Abidjan

Continue reading Verwarring in Abidjan

5 mrt. 2011 07:59

Ivoorkust, deel 3 van dag tot dag

Abidjan, vanuit ministerie van financien

Minister van Budget

Bood ons een aardige lunch aan van pak hem beet, 1500 euro

Dinsdag 5 april 2011

Ivoorkust:

Volgens de laatste berichten heeft Ouattara het presidentiele paleis ingenomen van Gbagbo. Vannacht waren er ook raketaanvallen op de stad. Iedereen houdt zijn hart vast na de aanvallen van de VN en de Fransen. Straks zijn er niet twee strijdende partijen, maar drie. De meeste Ivorianen moeten niets hebben van de Fransen en de VN. Dat zal er niet beter op worden als ze echt gaan meevechten 'om om de bevolking te beschermen'. Mijn Zuid-Afrikaanse collega zit nog steeds vast op het vliegveld. Hij twijfelt: moet hij een vliegtuig naar huis pakken als de gelegenheid zich voordoet, of moet hij blijven, nu de strijd de laatste fase lijkt te zijn ingegaan?

Maandag 4 april 2011

Continue reading Ivoorkust, deel 3 van dag tot dag

6 apr. 2011 13:14

Weblog Tunesie

Fri, 14 Jan 2011 08:46:16 +0100

Radhia nasraoui, nadat ze hoorde dat haar echtgenoot is gearresteerd

Photo: Fethi Belaid / AFP / Getty Images | Source: New York Times

Eigenlijk zit Tunesie helemaal niet in mijn 'pakket'. Het behoort meer bij de Arabische wereld dan Afrika en het heeft ook niet veel met het Grote Merengebied te maken. Toch ben ik begonnen erover te schrijven. Omdat toen in december 2010 rellen uitbraken, niemand in Nederland geinteresseerd was in nieuws uit het land dat al decennialang onderdrukt wordt door dictators. Eerst door president Bourguiba, nu al sinds 1987 door president Zine el Abidine Ben Ali en zijn 'familie'.

Doorslaggevend is ook dat ik via de telefoon al een paar jaar contact heb met Radhia Nasraoui, een advocate en mensenrechtenactiviste. Zij is getrouwd met Hamma Hammami, woordvoerder van de verboden communistische arbeiderspartij. Hammami heeft sinds 1972 meer in de cel gezeten of zat ondergedoken, dan dat hij bij Radhia en zijn kinderen kon zijn. Hammami is een keer dusdanig gemarteld, dat hij blijvend invalide is.

Zie hieronder de blogbijdragen

Tunesie: foto's provocateurs

De demonstratie zaterdag 29 januari is afgelopen. Voor mijn hotel naat het ministerie van Binnenlandse Zaken staan drie witte bussen. Ze stromen vol (jonge)mannen, die zojuist nog 'Degage' en 'Terug naar de keuken' riepen, en een aantal vrouwen hun gebalde vuist onder de neus duwden. De bussen staan er de volgende dag weer, maar dan in een zijstraat. Op het moment dat ik deze foto's nam, kwamen er direct drie agenten op me af en vijf mannen in burger. Ik mocht geen foto's maken, zo werd me duidelijk gemaakt.

6 feb. 2011 13:39

Het kan verkeren

Vrijdag 9 maart

Het kan verkeren, zei onze Bredero zo'n vier eeuwen geleden. Gisterochtend sprak ik mijn teleurstelling uit dat niet een blogger maar een journalist uit Tunesie speechte bij de prijsuitreiking van het Vrije Woord. Gistermiddag zat ik dus naast de beste man, Lotfi Hajji, tijdens een lunch, door de provincie Zeeland aangeboden aan sponsors en bestuur van Nieuwspoort.

Ik was blij dat hij geen idee had van mijn bedenkingen, zodat ik in alle onschuld hem het hemd van het lijf kon vragen. Hij is een van de mensen die aan de wieg stond van de vakbond voor journalisten in 2004 opgericht. Hij werd de eerste voorzitter en kreeg tot aan de val van President Ben Ali vorig jaar regelmatig te maken met dreigementen. Hij is ook een aantal keren gearresteerd. Vorig jaar, toen de protesten in Tunesie steeds luider klonken, stuurde hij filmpjes gemaakt met mobieltjes naar Al Jazeera. Nu is hij dus hoofdredacteur van de Tunesische tak van Al Jazeera.

Hoe of het nu zat met Qatar (zie blog van gisteren), kon hij wel alles doen wat hij wilde? Hadjji glimlachte vriendelijk. Zeker, er was geen censuur vooraf, zo zei hij. En ze konden items maken die niet helemaal in lijn waren met de politiek van Qatar. Qatar is intelligent, zo zei hij met een nog bredere glimlach. Waarmee hij dus indirect vertelde dat hij achteraf op de vingers werd getikt wanneer een item niet naar de zin van de Emir was.

Continue reading Het kan verkeren

16 mrt. 2012 06:56

Tunis: foto's demonstraties 28, 29, 30 april 2011

In het weekend waart de revolutie in Egypte losbarstte, was ik in Tunis om te praten met bloggers, twitteraars en cybermilitanten. Daar gaat de revolutie nog gewoon door. Sterker: een tweede revolutie wordt gewenst.

Example Photo

6 feb. 2011 12:44

Onzekerheid en spanning groeien, 13 januari

13 januari, 8.00 uur

President Ben Ali is druk doende de angel uit de protesten van de afgelopen drie weken te halen. Hij heeft zijn minister van Binnenlandse Zaken ontslagen. Minister Kacem was officieel verantwoordelijk voor het harde optreden van de politie. Ook beloofde Ben Ali dat alle mensen vrijkomen die zijn gearresteerd sinds de onlusten. Hij belooft ook dat er een speciale commissie komt die de corruptie onder ambtenaren en regeringsfunctionarissen moet onderzoeken. Hij beloofde al eerder 350.000 banen te scheppen voor het einde van dit jaar. Of het genoeg is, is maar zeer de vraag. Eind vorige maand ontsloeg Ben Ali al een minister en beloofde hij economische hervormingen. De mensen in Tunesie zijn niet langer bang voor de dictator die sinds 1987 aan het bewind is. Ze hebben schoon genoeg van het corrupte regime dat ongegeneerd graait en hen met lege handen laat staan.

Continue reading Onzekerheid en spanning groeien, 13 januari

14 jan. 2011 09:02

Advocaten staken en worden gearresteerd, 31 december

Vrijdag 31 december

Sinds vanochtend zijn advocaten in staking op alle gerechtshoven in Tunesie. Gerechtshoven in het hele land zijn sinds vanochtend daarom omsingeld door de politie, aldus Sihem Bensedrine, journaliste en mensenrechtenactivist vanuit haar ballingland Spanje. Zij staat in nauw contact met de advocaten in Tunesie.

Een aantal advocaten is vanochtend geslagen en met de dood bedreigd, toen zij gerechtshoven wilden binnengaan om samen met hun collega's te staken. Zo werd in Tunis Raouf Ayadi wederom in elkaar geslagen door de politie. Ayadi werd dinsdag al met geweld gearresteerd en 24 uur vastgehouden. De politie vertelde hem vanochtend dat zij instructies hadden om hem te vermoorden. Dat hij zich dus maar beter rustig kon houden. Een dergelijke bedreiging kreeg ook een andere prominente advocaat/mensenrechtenactivist. Ook hij werd in elkaar geslagen en met geweld in een auto gesleurd en 5 kilometer buiten de stad weer losgelaten. In Tunis is de vrouw van de bekende mensenrechtenactivist Abboe Mohamed gisteren bewusteloos geslagen bij het Paleis van Justitie. Omstanders die hulp wilden bieden, werd dit verhinderd door de politie. Mevrouw Abu is nog steeds niet bij kennis. En nog steeds mag zij van de politie niet naar een ziekenhuis, aldus Bensedrine, die ook woordvoerder is van de CNLT (Conseil National pour les Libertes en Tunesie).

Continue reading Advocaten staken en worden gearresteerd, 31 december

14 jan. 2011 08:58

Chaos duurt voort, 30 december

Donderdag 30 december

In Tunesie duurt de chaos voort. De president ontkwam er niet aan om iets over de situatie in zijn land te zeggen, na de voortdurende berichtgeving in buitenlandse en social media. Hij gaf toe in een tv-boodschap dat de werkloosheid hoog was, beloofde een banenplan ter waarde van 3,3 miljard euro en gaf de schuld van de onlusten aan een kleine extremistische minderheid. Hij sprak dreigende en duidelijke taal: opstootjes worden niet getolereerd. Hij ontsloeg ook de minister van Communicatie Oussame Rhomdani. Die heeft de blijde boodschap niet goed verkondigd en toegestaan dat buitenlandse media 'de waarheid' verdraaien. De minister van Communicatie kreeg ook flinke kritiek van de enig toegestane oppositiepartij in Tunesie, de PDP. Hij en zijn collega van Binnenlandse Zaken zijn volgens de PDP (Parti Democratique Progressiste) er voor verantwoordelijk dat een legaal protest uitmondde in een golf aan geweld. Overigens zijn de twee advocaten die dinsdag werden gearresteerd, gisteren vrijgelaten. Hoeveel mensen er nog worden vastgehouden is niet bekend. Organisaties als Amnesty International volgen de ontwikkelingen op de voet. Volgens tunesie-kenner Anita Witlox van Amnesty international lijkt de situatie op die van 2007: "Ook toen waren er massale demonstraties die met excessief politioneel geweld de kop in werden gedrukt. Ik vind dat de Europese Unie de ontwikkelingen in Tunesie stevig moeten veroordelen, maar de EU houdt zich opvallend stil de laatste tijd."

Continue reading Chaos duurt voort, 30 december

14 jan. 2011 08:56

Dictator dumpen in 140 tekens, pag 2, Groene Amsterdammer, 3 feb 2011

ga hier naar pagina 1

3 feb. 2011 15:33

Dictator dumpen in 140 tekens, pag. 1, Groene Amsterdammer, 3 febr. 2011

Lees hier verder, pagina 2

3 feb. 2011 15:31

Twee weken na het begin van de rellen

woensdag 29 december 2010

In Tunesie wordt de toestand steeds chaotischer, zo vertelde advocaat en mensenrechtenactivist Radhia Nasraoui gisterenavond door de telefoon. Ze bevond zich in het Paleis van Justitie in hoofdstad Tunis, waar ze met een aantal andere advocaten protesteerde tegen de arrestatie van twee collega's eerder die dag. Tunis was op dat moment pikkedonker: de electriciteit was afgesloten. Tunesie is sinds 17 december het toneel van manifestaties tegen de werkloosheid. Toen stak een jongeman (26) zichzelf in brand in het stadje Sidi Bouzid, nadat de politie zijn groenten- en fruitstalletje in beslag had genomen vanwege het ontbreken van papieren. Mohamed Bouazizi was afgestudeerd, maar kon geen werk vinden. Hij was verantwoordelijk voor het inkomen van zijn hele familie. De jongeman ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis. Woensdag 22 december volgde Houssine Ben Falleh Falhi zijn voorbeeld door zich te electrocuteren. Zijn zelfmoordpoging slaagde. Vlak voor zijn dood, schreeuwde Falhi zijn wanhoop uit over zijn werkloosheid, aldus ooggetuigen.

Continue reading Twee weken na het begin van de rellen

14 jan. 2011 08:46

Dodenlijst Tunesie

Tunisie : La communauté internationale doit mettre fin au massacre des civils

Le CNLT a appris avec consternation que des Brigades de l’ordre public (BOP) appuyées par des unités spéciales rattachées à la présidence ont tiré à balles réelles sur des manifestants dans la nuit de samedi 8 janvier à dimanche, faisant des dizaines de blessés et une trentaine de morts dans plusieurs villes du centre ouest du pays et notamment à Thala, Reguab, Meknassi et Kasserine ville.

Ils ont opéré des ratissages dans plusieurs quartiers, violant des domiciles et arrêtant massivement des jeunes qu’ils ont emmenés à l’extérieur du centre ville et assassinés froidement, selon des témoignages recueillis auprès des familles des victimes.

Certains d’entre eux ont été retrouvés criblés de balles dans un Oued ou à proximité du cimetière à Thala, d’autres ont succombé à leurs blessures dans les hôpitaux régionaux.

Le lendemain, les BOP ont interdit aux cortèges funèbres de rejoindre le cimetière, autorisant uniquement des regroupements de 3 personnes pour transporter les cercueils et dans certains cas, obligeant la population à abandonner les cercueils dans la rue par des tirs de sommation, comme ce fut le cas à Thala et à Kasserine où le couvre feu a été imposé et l’armée déployée autour des bâtiments publics.

Continue reading Dodenlijst Tunesie

10 jan. 2011 09:16

Hamma Hammami gearrresteerd

Donderdag 13 januari

Gisteren is Hamma Hammami (1952) gearresteerd. Voor de leider van de verboden communistische arbeiderspartij en voormalig directeur van verschillende verboden kranten als de Voice of the People is dat niets nieuws. Zijn eerste arrestatie dateert van 1972. Hij kreeg toen anderhalve maand gevangenisstraf vanege deelname aan een studentenbeweging. In 1974 werd hij opnieuw gearresteerd en veroordeeld tot acht jaar cel. Dit keer vanwege lidmaatschap van de verboden beweging The Tunesian Worker. Hammami werd toen zo ernstig gemarteld, dat hij blijvend gehandicapt is. De jaren erna werd Hammami regelmatig gearresteerd en tot gevangenisstraffen veroordeeld. Een keer (1998) werd hij zelfs opgepakt samen met zijn 9-jarige dochter. In 2009 werd Hammami bij zijn terugkomst in Tunesie, op het vliegveld in elkaar geslagen door de politie. Hammami kwam uit Frankrijk waar hij verschillende kritische interviews over de president en het regime had gegeven. Vorig jaar nog moest hij zich maanden schuilhouden, omdat hij gezocht werd door de politie. Amnesty International volgt Hammami al jaren. Tunesie-deskundige Anita Witlox van Amnesty: "Dit is wel heel wrang. Op de dag dat de president belooft iedereen vrij te laten die is gearresteerd, wordt hij opgepakt. Dit zegt wel iets."

Continue reading Hamma Hammami gearrresteerd

14 jan. 2011 09:01

Tunesie van dag tot dag

Zondag 6 februari

Kijk hier naar foto's van Tunesie, demonstraties vorig weekend

en hier stappen de provocateurs in hun bus, na een dagje demonstratie verstoren.

Woensdag 2 februari 2011

Terug in Nederland. Via Al Jazeerah zie ik de indrukwekkende beelden van Egypte. Goeie manier om weer te 'landen' in Den Haag. Gisteren direct vergaderingen. Ook geprobeerd mijn nieuwe iPhone startklaar te krijgen (mijn oude is gestolen in Tunis). Maar ze hebben de verkeerde gestuurd, zo blijkt als ik alles weer terug wil laden. Een 8gigje, in plaats van de 16 gig die ik toch echt nodig heb. Straks dus terug naar de winkel. Voel me echt een beetje losgekoppeld van de wereld zonder mijn Aai. Duimen dat alles goed komt vanochtend.

Vanmiddag ben ik in Villa VPRO te horen over

'mijn' onderwijzers van de digitale revolutie. En morgen staat er een artikel in de Groene Amsterdammer. (nog even achter slot en grendel, vanmiddag zet ik de PDFjes op de site). Vandaag ga ik ook mijn visum aanvraag indienen voor Rwanda. Ook dat wordt duimen ...

Continue reading Tunesie van dag tot dag

26 jan. 2011 10:28

Meer doden en internetoorlog, 10 januari 2011

Maandag 10 januari

In Tunesie loopt de zaak volledig uit de hand, met 50 doden (zie dodenlijst), maar Nederland en de Europese Unie zwijgen als het graf. Des te opmerkelijker in vergelijking met de Verenigde Staten: die veroordeelt het geweld in Tunesie en riepen de ambassadeur op het matje in verband met het geweld, de censuur van internet en de schending van de mensenrechten. De Europese Unie manoeuvreert als gebruikelijk: mensenrechten waren tot op heden ondergeschikt aan economische belangen en dus werden er geen vervelende vragen gesteld. Hoog tijd dat Nederland het voorbeeld van de Verenigde Staten volgt en op zijn minst de ambassadeur ter verantwoording roept. Hoog tijd dat Europese Unie op zijn minst indringende vragen stelt aan Tunesie.

Volgens journalist en mensenrechtenactivist Omar Mestiri 'Moet de internationale gemeenschap een eind maken aan deze massamoord. Vanmorgen nog kregen we meldingen door van lijken die zijn gevonden. We weten dat de omgeving van de president, of de president zelf het groene licht heeft gegeven voor het schieten op demonstranten. Het is onvoorstelbaar dat Europa nog steeds zwijgt omdat Tunesie een belangrijke partner is als het gaat om de veiligheid en economie van Europa."

Continue reading Meer doden en internetoorlog, 10 januari 2011

14 jan. 2011 08:59

Wikileaks

Fri, 24 Dec 2010 07:23:16 +0100

4 maart 2012

In een vertrouwelijk ambtsbericht van januari 2010 van de Amerikaanse ambassade in Kigali staat verbazingwekkend helder hoe het hoofd van de Rwandese inlichtingendienst, Joseph Nzabamwita uitlegt waarom het onverstandig is Bosco Ntaganda te arresteren. Hij doet dat in een gesprek met onder meer Roeland de Geer, in 2011 nog de speciale EU-gezant voor het Grote Merengebied. Lees de volledige notitie, gepubliceerd dankzij Wikileaks, hier.

Ntaganda is onmisbaar voor de rust in het gebied, zegt Nzabamwita en als hij wordt gearresteerd staan er weer 10 andere Ntaganda's op. Ik viel werkelijk van mijn stoel van het lachen toen ik las dat het hoofd van de veiligheidsdienst bijna medelijden had met Ntaganda. Arme man, doet zoveel belangrijk werk en dat alles voor een mager soldatensalarisje. Hij noemde Ntaganda ook nog een 'zogenaamde' misdadiger. Nou, dan weet je het wel. Die arme Ntaganda wordt door het Strafhof in Den Haag gezocht voor onder andere het rekruteren van kindsoldaten. Verder is Ntaganda verantwoordelijk voor een groot deel van de illegale roof en handel van grondstoffen. Om die in handen te krijgen, aarzelen zijn mannen niet om te roven, te bedreigen, te ontvoeren, te verkrachten en te moorden. Aardig ventje wat? Lees hier het artikel van John Vandaele, Stefan Valentino en mijzelf in MO* januari 2012 over Ntaganda. De killer koning van Noord Kivu

Sylvestre bijna dood, maar vrij, p2. De Groene Amsterdammer, oktober 2010

Thu, 28 Oct 2010 16:57:55 +0200

Lees verder op pagina 3

Sylvestre bijna dood, maar vrij. De Groene Amsterdammer, oktober 2010

Thu, 28 Oct 2010 16:53:14 +0200

lees verder op pagina 2

Bedelen bij de bladen, pagina 3

Fri, 10 Sep 2010 08:40:13 +0200

Bedelen bij de bladen, pagina 2

Fri, 10 Sep 2010 08:38:28 +0200

Lees verder op pagina 3

Bedelen bij de bladen

Fri, 10 Sep 2010 08:15:05 +0200

Lees verder op pagina 2

Gebedel bij de bladen

Fri, 10 Sep 2010 07:43:07 +0200

Gepubliceerd VIllamedia, 9 september 2010

Twee maanden wilde ik wegblijven. Een maand in Rwanda om van dichtbij de presidentsverkiezingen mee te maken en een maand in Noord-Kivu, Masisi om met de rebellen van de FDLR te praten en te kijken of de situatie in de mijn Bisie was verbeterd. Natuurlijk wilde ik mijn verhalen publiceren. Maar hoe? En zou ik een beetje uit de kosten komen?

Over het ongegeneerd aanbieden van jezelf aan iedereen, het ongegeneerd leggen van contacten en het ontwikkelen van een dikke huid.

Voor alle duidelijkheid, ik ben een freelancer die zich specialiseert op een idiote markt waar, zoals een vriend hardvochtig opmerkte, slechts een enkele Nederlander in is geïnteresseerd: Franstalig Afrika en met name het Grote Merengebied, de voormalige koloniën van België.

De enige manier om je artikelen te slijten is je van te voren aanbieden. Ongeneerd. Aan iedereen. De maanden voor mijn reis voelde ik me dan ook van tijd tot tijd een handelsreiziger in stofzuigers van een al lang verouderd type. De andere tijd voelde ik me een uitgezakte, gerimpelde 80-jarige met een overmaat aan rouge in een te krap setje, rood lampje op de achtergrond, die tevergeefs op een groot raam stond te kloppen. ‘Ah, Rwanda, Congo. Tja.’

Recente publicaties

Fri, 27 Aug 2010 06:05:38 +0200

Walikale, Oost-Congo, is alleen per helicopter van Monusco te bereiken

Helicopter-landingsveld in Walikale

Ze weten me overal te vinden: deel 3 over mensenrechtenactivist Sylvestre Bwira,

Groene Amsterdammer, 10 januari 2013

Zaterdag 24 november bij Spijkers met koppen, VARA. Mijn stukje begint bij 22 minuten: http://spijkersmetkoppen.vara.nl/media/190362

Volkskrant: Congo is blinde vlek van de wereld, 22 november 2012

Met het oog op morgen, 25 april, http://nos.nl/radiouitzending/9751-met-het-oog-op-morgen-2300-uur.html Vanaf ca 42 minuten ……

Column in Wordt vervolgd, maart 2012

De killer koning van Noord Kivu, over Bosco Ntaganda, Mo+, februari 2012, samen met John Vandaele en Stefano Valentino

Version Francais: http://www.mo.be/fr/artikel/bosco-ntaganda-le-killer-king-du-nord-kivu

Bij Pauw en Witteman, 12 december 2011

Chaotic elections DRC, Wereldomroep, 23 november 2011

Vital Kamerhe charmes Goma, Wereldomroep, 20 november 2011

Roerige verkiezingen verwacht in Congo, 7 november 2011

Gaat om grote cijfers bij de verkiezingen in Congo, wereldomroep, 31 oktober 2011

Een Hutu, en dus een genocidair, Vrij Nederland, 30 september Verhaal over het proces van Victoire Ingabire.

Dagboekje

Sat, 31 Jul 2010 06:06:08 +0200

Oranje boven?, 29 januari 2013

Flink je kop stoten, 8 oktober 2012

Jong in Nieuwspoort, 19 september 2012

Lege zaal, 17 september 2012

Journalistiek in probleemgebieden, deel 8: Destiny 16 juli 2012

Duurste vliegtuigstoel ooit, 8 juli 2012

Zomer in Congo, 4 juli 2012

Journalistiek in probleemgebieden, deel 7, 18 juni 2012

Journalistiek in probleemgebieden, deel 6 juni, juli 2012

Dagje uit naar Rebellenland, 27 juni 2012

Koolmezen in de Correze, 7 mei 2012

Journalistiek in probleemgebieden, deel 5, april 2012

Vader krijgt levenslang, 27 maart 2012

Vader in de zorg, 15 maart 2012

Londen, maart 2012

Journalistiek in probleemgebieden, deel 4, 17 november 2011

Journalistiek in conflictgebieden, deel 3, 15 november 2011

Journalistiek in conflictgebieden, deel 2, 10 november 2011

Journalistiek in conflictgebieden, deel 1, 9 november 2011

Bommetje…. 13 oktober 2011

Geweigerd.... , 10 september 2011

Het is heet in Tunesie, 24 augustus 2011

Mistroostig hotel ontbijt, 14 juli 2011

FF weg, maar niet in eigen land, 13 juli 2011

Out elders

Sun, 18 Jul 2010 15:47:57 +0200

Contact

Sun, 18 Jul 2010 12:55:28 +0200

Stuur me een mail

Volg me via Twitter @anneketanneke

Ik doe ook nog iets met Faceboek en LinkedIn, maar niet actief, al geef ik meestal wel gehoor aan invitaties.

Wil je mijn mobiele nummer? Stuur me even een mail.

Boekjes

Sun, 18 Jul 2010 12:24:39 +0200

Out in Den Haag

Sun, 18 Jul 2010 11:39:03 +0200

Ik woon deels in het hartje van Den Haag. Dat heeft soms leuke kanten (alles zo lekker dicht bij de hand), soms ook niet (ik moet nog even verzinnen wat er nou ook weer niet leuk aan is). Zo ik iets ben, ben ik een Hagenaar, ook al kom ik oorspronkelijk uit het Westland.

Den Haag is een stad van kankeraars, van ambtenaren, van politici, van achterstandswijken (sorry, prachtwijken), van kakwijken (sorry, vogelwijken). Hieronder artikelen die vagelijks iets met Den Haag te maken hebben in politieke of geografische zin.

Out in de Limousin

Sun, 18 Jul 2010 10:01:57 +0200

Ik woon en werk deels in de Limousin. Dat is soms erg leuk (altijd voldoende wijn op voorraad) en soms erg lastig (pas sinds kort redelijk snel -hoewel onbetrouwbaar-internet). Ik begrijp de Fransen over het algemeen niet, en zij mij nooit. Ik ben dan ook niet van plan te integreren. Ik koop mijn oranje plastic klompen bij de plaatselijke landbouwwinkel; verder ga ik niet. Hieronder een selectie van columns die ik schreef voor de reissite van de Volkskrant, en een aantal nadat de website was opgeheven.

Weblog Congo (DRC)

Sat, 17 Jul 2010 16:42:04 +0200

Goma, methaangas en explosiegevaar, 24 januari 2013

Congo is blinde vlek van de wereld, 22 november 2012

Rwanda, de rebellen en Oost-Congo,

M23, laatstste bijdrage juli 2012

Monusco, laatste bijdrage juli 2012

Balkanisatie DRC, laatste bijdrage mei 2012

Killer Koning Ntaganda, laatste bijdrage 30 april 2012

Presidentsverkiezingen, laatste bijdrage maart 2012

15 reasons to annul DRC elections, 29 december 2011

Minister zegt dat Congo geen bloedmineralen meer heeft, 13 oktober 2011

Weer Crash Hewa Bora, juli 2011

Vrouw, verlaat Congo, 16 juni 2011

Floribert Chebeya, 1 jaar dood, 2 juni 2011

Monusco in luilekkerland, 23 mei 2011

Politici in Bukavu praten makkelijker, 27 april 2011

Afwatering, 24 april 2011

Brave jongens die Congolezen, 24 april 2011

Achter op de brommer bij papa Charles, 21 april 2011

Rebellen en kaas in Masisi, 18 april 2011

Terug naar Burundi, 25 februari 2011

Presidentsverkiezingen 2011

Offensief tegen FDLR,20 december 2011

Gesleep met Uranium in Kivu, december 2010

Sylvestre ontdekt Nederland, 27 november

Artikelen Afrika

Sat, 17 Jul 2010 16:35:49 +0200

De eerste keer dat ik in Afrika was, wilde ik direct weg. Al die armoede, al die drukte, al die vervuiling, al dat onrecht, al die dictators, al die corruptie, al die mensen die iets van je moesten. Ik kreeg malaria tijdens een wandeltocht en moest om de vijf minuten achter een bosje kruipen met een grote wc-rol. Er waren geen bosjes. Wel 20 medetoeristen die net deden of ze niets hoorden of zagen. Ik wilde nog maar één ding: terug naar HUIS. Tot ik op kerstnacht naar het tegen de falaise echoënde gebalk van ezels luisterde, terwijl ik op een dak lag. Ik begreep de ezel-boodschap: ik moest verhalen gaan schrijven over Afrika.

Vooruit: beetje IK

Fri, 12 Mar 2010 15:03:24 +0100

Ik

Anneke Verbraeken, @anneketanneke

Journalist, francofiel, Apple-eter.

Een mens ontkomt er niet aan. Een eigen site. Zonder weet geen mens je te vinden en ben je dus geen mens.

Hier ben ik dus. Een stukje mens geworden, want op deze site staat alleen wat ik de afgelopen paar jaar heb gedaan voor publiekstijdschriften en publiekssites en dan ook nog niet alles. Mijn archief is niet wat het zou moeten zijn. Deze site heb ik vooral opgezet om verslag te doen van mijn werk in Afrika. Ik kom regelmatig in Rwanda, Congo (Noord-Kivu) en Burundi. Ik was bijvoorbeeld met de presidentsverkiezingen in Rwanda, in Tunesie toen de lente begon, in Ivoorkust toen dat worstelde met twee presidenten, met het sluiten van de mijnen in Noord-Kivu in 2010, bij de Congolese presidentsverkiezingen in december 2011.

Ik ben een betrokken journalist, een participerende journalist. Ik heb gemerkt dat ik niet uitsluitend kan registreren als het om zaken gaat die ik belangrijk vind. Dat levert soms wat lastige situaties op. Waar leg je de grens? Hoe schrijf je? Wat schrijf je? Ik wil integer zijn, zeker ook in de journalsitiek. Duidelijk moet dus altijd zijn waar ik sta.